Bij de kinderpsycholoog

door Gastblogger

Een tijdje geleden moest ik voor een kinderpsycholoog ik weet niet hoeveel lijsten invullen over het gedrag van mijn oudste zoon. Niet zozeer omdat er zorgen waren, wel omdat dat standaard bij een ziekenhuistraject hoort, waar we helaas even in zitten. En als je eenmaal in de medische molen zit, onderzoeken ze bijna alles. Heel goed, maar een enorm gedoe. Dat laatste zou ik eigenlijk niet mogen zeggen, maar ik vind dat wel.

Hele lijsten vulde ik in. Soms wist ik niet of het kruisje nou rechts of links moest of dat het ‘soms’ of toch ‘vaak’ was en in hoeverre iets meer of minder was dan gemiddeld. De vragen over zijn babytijd maakten van mijn hoofd een groot vraagteken. Ik ben niet het type moeder dat precies weet wanneer mijn kind zijn eerste zinnen sprak en hoe hij contact maakte toen hij nog niet kon praten. Ook school vulde lijsten in. Na een aanvullend onderzoek in het Rotterdamse kinderziekenhuis waren alle gegevens verzameld en konden ze na het interpreteren van de stapel lijsten en hun eigen observaties een diagnose stellen.

Afgelopen week was het dan zover. We kregen de uitslag van al die lijsten, gesprekken en observaties. Ietwat gespannen liep ik mee naar het kamertje van ‘de meneer met de uitslag’ aka meneer de kinderpsycholoog. Het leek wel een beoordelingsgesprek van werk. De diagnose bevestigde eigenlijk letterlijk en wetenschappelijk onderbouwd, wat wij al wisten: geen reden tot zorg. We hebben een prima sociaal kind. Toch moet ik bekennen dat ik de afgelopen tijd best twijfelde, zorgen had en mijn eigen kind voorzag van allerlei stickers en diagnoses. Het gedrag dat ik eerder als normaal bij de ontwikkeling van een kind vond passen, werd nu ineens onder een zwart vergrootglas gelegd en in de hokjes gezet van de vragenlijst. Typisch gevalletje van over-stigmatisering en psychologie van de koude grond. Gelukkig werd alles heel rustig en duidelijk uitgelegd door de kinderpsycholoog. (Wow, wat een leuke baan!) Één ding weet ik wel, bij hem op gesprek gaan is heus geen straf.

Ik voelde me vijf kilo lichter na het gesprek. Helaas niet zichtbaar op de weegschaal, maar het gevoel was fijn. Inmiddels sta ik weer met twee voetjes op de grond en bedenk: Ook al is mijn zoon soms Oost-Indisch doof of duwt hij zijn broertje, mijn kind is heerlijk normaal. Hoera!

 

Lezen over andere ervaringen van mama’s met dokters en ziekenhuizen? Lees ‘Mijn baby had verborgen reflux‘.

 

Suzanne-profielSuzanne Cee is moeder van twee zoons (3 en 6 jaar)  en een ‘eigen leven’ hebben is voor haar nog een grote zoektocht. Vragen als: ‘Wie ben ik? Een hippe mama? Een oermoeder? Een carrièrevrouw? Of gewoon allemaal tegelijk?’ passeren daarbij de revue. Ze neemt ons mee op haar zoektocht, maar zegt in ieder geval een gewone moeder te zijn, die (net als alle anderen) het beste wil voor haar kinderen.

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.