Dag kind, hallo puber

door Gastblogger

Ze hebben een vader die voor modemerken werkt en geregeld wat leuks meeneemt voor ze. En dan ook nog eens moeder die heel veel met kleding en mode bezig is, en zich hieraan blut shopt. Hun kasten puilen uit en de deurtjes gaan amper dicht van de hoeveelheid leuke kleding. Keuze genoeg zou je zeggen. Maar soms denk ik (weet ik zeker): ze hebben gewoon teveel, vooral Lisa.

’s Morgens staat ze voor haar kast alsof ze een zeldzaam schilderij aan het bewonderen is. Al hangend aan de kastdeuren gaat ze er maar even bij zitten, want het is redelijk vermoeiend al dat staren naar je kleding. Na een kwartier vraag ik of ze het al weet, maar nog altijd twijfelt ze. ‘Dit past niet hierbij, dit is te koud, geen zin in een vest, dit zit niet lekker, deze kleur voelt vandaag niet goed…’ Echt hoor, het gaat werkelijk nergens over. Ik pak dan een setje waarvan ik zeker weet dat zowel pasvorm, kleur en emotie wel snor zit. Ik overtuig haar met mijn (dwingende) stem en de gezichtsuitdrukking van een enge clown die lachend op pauze is gezet. En dan ben ik er opeens echt klaar mee en word ik boos. We hebben nog maar een half uur, we moeten nog ontbijten en dat gaat minstens zo ‘vlot’.

Ik leg de kleding waarvan ik nog altijd overtuigd ben op het bed en doe alsof ik druk verder ga met… exact: me ontzettend ergeren. Ze trekt het met een flinke portie tegenzin aan en laat met elke zucht, waarvan ik denk dat ze minstens in een hyperventilatie aanval schiet, duidelijk merken dat ze het er totaal niet mee eens is. Ik probeer het me niet te laten raken of beter gezegd: ik probeer het niet aan haar te laten zien dat het me vreselijk stoort.

Aan de ontbijttafel moet het nog even ingewreven worden dat mijn keuze zo niet haar keuze was door te trekken aan haar ‘te krappe’ blouse en ‘die broek zit ook voor geen meter’. Duidelijk, maar nog steeds geen boodschap aan. Ik werk mijn ontbijt weg, geef mijn andere dochter haar medicatie, leg de tandenborstels voor ze neer. Zonder een woord met elkaar te wisselen gaan we verder met ons ochtendritueel. Als ik nog even snel iets van boven ga pakken en de trap weer af kom sjezen, zie ik haar voor de spiegel staan. Ik trek mijn ene wenkbrauw iets hoger op dan de ander en kijk haar via de spiegel aan. Ze kijkt terug en zegt: “Mam, ook al had ik iets anders gekozen (natuurlijk)… Dit is best leuk.” Nou, ik neem die ‘best leuk’ graag aan en geef haar haar jas. “Hier puber, trek aan. We zijn laat.”

 

Gastblogger Ana

Ana is 35 jaar jong en heeft twee dochters. Ze is van origine Spaans en beschikt dan ook over een flinke portie pit. Mensen om haar heen vinden haar soms irritant perfectionistisch en denken dat ze op z’n minst een vorm van OCD en ADHD heeft. Sinds een jaar schrijft zij met veel humor over de avonturen met haar kinderen.

Vertel 't ons 2 reacties

  1. Alex Bamio Fernandez- 08-03-2017 om 18:18

    We zijn zo trots op je en om hoe je met die twee kanjers omgaat
    Paps & mams ❤

    1. Zoooooo lief!!! Hou van jullie😍

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.