De bloemetjes en de bijtjes

door Gastblogger

Het is vrijdagavond iets na zessen en ik plof op de bank. Op schoot een bord met ovenheerlijke broodjes en de soep staat naast me op het tafeltje. Het was een drukke week en ik verheug me op dit vrije weekend. Naast me zitten de drie mannen verdiept in hun smartphones en spelletjes. Dat is mooi, dan kijk ik lekker mijn dagelijkse soap. Er gaat vandaag getrouwd worden en feestjes, daar houd ik van! Ben benieuwd hoe de maat 32 bruid eruit ziet.

En dan hoor ik naast me: “Mama, hoe vond jij de eerste keer.. uhh, je weet wel…” Ik kijk zoon 1 vragend aan, die een ietwat rode blos op zijn bleke wangen krijgt, en vraag: “Wat bedoel je, schat?” Ondertussen probeer ik de huwelijksvoorbereidingen op TV te volgen. Hij kijkt me niet aan en zegt: “Nou, je weet wel, toch..?” En wijst wat gegeneerd naar beneden. Ik snap nog steeds niet wat hij bedoelt, raak wat geïrriteerd door deze raadsels (want moe) en bovendien wil ik de bruid niet missen die zo in beeld komt.

“Nee schat, ik snap het niet en vraag eens wat je wilt vragen.” Ik weet dat ik nu niet op mijn vriendelijkste toon praat. De interesse van manlief is gewekt en ietwat grinnikend kijkt hij me aan. Ik laat mijn bord zakken en kijk zoon 1 aan. Hij lacht wat schaapachtig. “Uh, goed..”, kucht hij. Hij verzamelt moed en dan komt het hoge woord eruit. “Ik bedoel, dat ENE waardoor ik geboren ben en later mijn vervelende broertje.” Die laatste opmerking moet hij bekopen met een duw tegen zijn arm van zoon 2. Ik verslik me bijna in mijn broodje paté en zie uit mijn ooghoek dat manlief zijn smartphone optilt tot op ooghoogte. Oké, maan ik mezelf rustig, hier hebben we heel lang geleden al afspraken over gemaakt. Krijgen we meiden, dan voer ik HET GESPREK en bij jongens hij. Ik kom bij van mijn bijna verslikincident en kijk naar manlief. Ook een rode blos op zijn wangen. En ik hoor: “Nou jongen, wat wil je weten?”

He nee, niet zo! Dit is zo’n MOMENT. Zo’n BELANGRIJK MOMENT. Ik zie uit mijn ooghoek de bruid binnenschrijden. Ze is prachtig, maar dit gaat helaas voor. Van wie hebben ze die ongelukkige timing? O ja van mij, herinner ik me zo’n soort zelfde incident uit mijn jeugd. Alleen hadden we bezoek en werd ik snel naar boven gebonjourd. Ik recht mijn rug en sommeer alle mannen hun speeltjes neer te leggen en zet zelf de TV uit. Ik kuch alsof ik een heel belangrijke speech moet gaan beginnen en zeg: “Papa gaat jullie hier wat over vertellen.” Zoon 1 kijkt naar zijn vader en vraagt: “Tja, ik vroeg me af, moet je DAT echt gaan doen?” En trekt een gezicht dat ik herken van als we spruitjes eten. Manlief begint te lachen en zegt: “Nee hoor, je hoeft niks. Als je ouder wordt, mag je dat zelf beslissen.” “Oké”, hoor ik zoon 1 zeggen en hij kijkt me aan: “Dan misschien één keer om kinderen te krijgen of twee keer.” Het vieze gezicht is terug. Hij denkt even na en zegt: “Want als mijn vrouw kinderen wil, vooruit dan maar.”

Ik ben wat beduusd en vraag: “Wil jij geen kinderen dan?” Zoon 1 kijkt wat schuldbewust en zegt dan twijfelend: “Ja weet je, kinderen moet je opvoeden en dan luisteren ze nooit.” Goh, wat een zelfkennis! “En als je meisjes krijgt dan willen ze alleen maar shoppen en dat kost veel geld…” En nu kijkt hij nog schuldbewuster mijn kant op. Zie ik manlief lachen? Ik krijg een kleur: Zo… mooi idee heeft onze zoon van het krijgen van kinderen, van meisjes. En shop ik zoveel?  Hmm.

En zoon 1 vraagt verder: “En als je dan kinderen hebt, dan hoef je DAT toch niet meer te doen?”. Vragend kijkt hij me aan. Ik val stil en manlief valt bij. “Jawel hoor. Ook als er kinderen zijn, dan blijf je dat doen.” Ik zie het afgrijzen op het gezicht van zoon 1 en samen met zoon 2 joelt hij “Ieuwww!” “Echt? Jullie ook?”, vraagt zoon 1 ongelovig. “Ja hoor, wij ook”, antwoordt manlief. Nog een harder gejoel stijgt op en nu worden ze baldadig. Hikkend van de lach (of afgrijzen?), laten ze zich van de bank afglijden. Zoon 1 roept: “Jullie zijn echt ERRUGGG!”

Mijn hersenen ratelen als een gek, want dit gesprek verloopt niet zoals ik gedacht had. Dit moét een GOED gesprek worden. Een boek? Shit, had ik die maar gekocht, maar ik vond het nog niet nodig een half jaar geleden en zie nú. Ik ratel verder in mijn hoofd… Mijn moeder? Nee, die heeft het al drie keer moeten vertellen. Of toch die bezemsteel zoals bij de biologieles in HAVO 4? Hilarisch vond ik toen, maar ik heb er geen één bij de hand.

Ik maak me sterk, sommeer de jongens op de bank te gaan zitten en steek van wal. “Zoons, het is iets bijzonders. Dat je doet met iemand die je heel lief vindt en bijzonder. En dat doe je alleen als je het allebei graag wilt.” Ik hijg een beetje, zo dat is eruit. Mijn bijna-belangrijkste punt heb ik gemaakt. En ik vervolg: “En je moet zorgen dat je het veilig doet.” Prima Tam, mompel ik tegen mezelf. Belangrijkste punt ook gescoord! Ik word bijna trots op mezelf. En dan hoor ik zoon 2 heel droog zeggen: “Ja, je moet het wel ergens doen waar het veilig is, niet midden op straat, hè mama?” Manlief proest het uit. Zoon 2 reikt naar zijn tablet, kijkt me aan en zegt: “Mag ik nu weer gamen? Dit gesprek is echt saai!” “Tuurlijk kind”, mompel ik wat verdwaasd en hij verdwijnt naar de andere kant van de kamer.

Nu nog het hoe-gedeelte. Ik verzamel moed, want ik heb niet veel meer. “En nu wil je natuurlijk ook weten hoe dat gaat?”, pers ik eruit. Hij kijkt me aan, legt een hand op mijn knie en zegt: “Nee hoor mama. Dat weet ik al. Gehoord van vriendje X.” Verbaasd kijk ik hem aan en vraag: “Oh ja? Hoe dan?” En hij steekt het verhaal van A tot Z af. Ik heb nu een hoofd dat in de buurt komt van een zongerijpte tomaat. Het verhaal klopt. Van A tot Z. En zoon 1 besluit zijn betoog: “En dus heb ik nu besloten het niet te gaan doen. Ook niet voor het krijgen van kinderen. Wel jammer voor je mam. Dan word je geen oma.” Met medelijden kijkt hij me aan, wijst dan naar zijn broertje en glimlacht: “Maar misschien doet hij het wel.” Waarop zoon 2 boos opkijkt van zijn tablet en zegt: “Nee, ik wil geen kinderen. Alleen een mooie auto.”

Vrijdagavond 22.00 uur. Met een wijntje op de bank maak ik de balans op:

Bijna-gestikt-in-een-stuk-brood-met-pathé, check.

Virtuele bruiloft gemist, check.

Seksuele voorlichting gegeven, check.

Oma-worden-kan-ik-wel-vergeten, check.

En ik zucht. Waar heb ik gefaald?

 

TamaraTamara is 37 jaar,  getrouwd en moeder van twee zonen van 5 en 9 jaar. Ze heeft gewerkt in diverse functies in het basisonderwijs en is na de geboorte van haar oudste zoon gastouder geworden van kindjes in de leeftijd van 0 tot 4 jaar.

 

 

 

Geplaatst in: Mama's
Deel dit artikel

Vertel 't ons 2 reacties

  1. margreet groenbos- 01-03-2016 om 17:54

    Helemaal top. Erg leuk

  2. Dank je wel Margreet! X

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.