De ware

door Gastblogger

We eten slavinken en rode kool. Ik schep de borden op en begin met eten. Ik kijk naar zoon 1 die zijn eten een beetje heen en weer schuift op zijn bord en stilletjes naar de tafel kijkt. Hmm… denk ik. Er is wat aan de hand, want zoon 1 is gek op slavinken en normaal een spraakwaterval. Net als ik.

“En hoe was jouw dag lieverd?”, vraag ik naar de overkant van de tafel. Zoon 1 kijkt niet op en mompelt iets als “gaat wel”. Hij wil er niet over praten, merk ik. Dus ik laat hem even en weet dat het er één dezer dagen wel uitkomt. Net als bij zijn vader.

Ik ruim af en daarna kijken we TV. Zoon 2 gaat naar bed en slaapt in op het moment dat zijn hoofd het kussen raakt. Net als ik. Ik dweil de douche en loop naar de kamer van zoon 1. Hij leest de Donald Duck en zijn TV staat uit. Dan is hij op iets aan het broeden, weet ik uit ervaring. Ik ga naast hem zitten op bed. Zoon 1 laat zijn Donald Duck zakken en kijkt me aan met die grote, ernstige bruine ogen. Net als die van mij. En zucht. “ Vriendin X heeft het vandaag met me uitgemaakt mam”, zegt hij zachtjes. Zie ik daar een traantje komen?

Ik sla mijn armen om hem heen en zeg: “Jeetje, ben je daarom zo stil? Ben je verdrietig?” Hij knikt. “Ze mocht van mij m’n stuf niet lenen. En ook geen antwoorden afkijken. En toen in de pauze, heeft ze het uitgemaakt.” Weer een traantje. Ik knuffel hem opnieuw. En dan zegt hij: “En nu krijg ik vast nooit een vrouw.” Hij snuft. “Tuurlijk wel”, zeg ik zo positief en overtuigend mogelijk. “Je bent nog jong. En hebt nog zoveel tijd om iemand te ontmoeten die ook heel leuk en lief is.”

Hij denkt even na en zegt dan: “Maar hoe weet ik dan dat ze de ware is?” Oef, die is lastig. Ik denk even na. En terug. Twintig jaar geleden terug. Aan die lange, knappe jongen, met golvend haar in HAVO 5. Op die knalgele scooter. Die hij in alle rust heel netjes parkeerde voor de school. Iedere dag opnieuw. En die ik met de dag leuker begon te vinden. Om zijn rust, constante karakter en vrolijkheid. Zo anders dan ik, maar misschien dat het juist daarom zo goed werkte tussen ons. En nog steeds. Al 20 jaar.

Zoon 1 kijkt me aan en wacht duidelijk op een antwoord. En ik zeg: “Er komt een dag, dat je het gewoon weet en voelt. Dan is er niemand zo leuk als deze. Dan heb je vlinders in je buik tot je tenen en wil je niets liever dan altijd bij haar zijn.” Zoon 1 glimlacht en zegt: “Dus net als bij papa en jou?” En ik glimlach terug en zeg: “Ja, net als bij papa en mij.”

 

TamaraTamara is 37 jaar,  getrouwd en moeder van twee zonen van 5 en 9 jaar. Ze heeft gewerkt in diverse functies in het basisonderwijs en is na de geboorte van haar oudste zoon gastouder geworden van kindjes in de leeftijd van 0 tot 4 jaar.

Geplaatst in: Ouders
Deel dit artikel

Vertel 't ons 1 reactie

  1. Margreet Groenbos- 02-04-2016 om 13:02

    Heel gaaf weer, je bent echt n topper hoor

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.