Eerlijk durven zijn

door Gastblogger

Op internet, social media en eigenlijk bij heel veel gesprekjes met de mensen om je heen, lijkt alles vaak sunshine and happiness. Ik worstel hiermee. Afgezien van wat er geuit wordt op social media, heb je – denk ik – voor een groot deel het zelf in de hand hoe je het leven ziet en wat je deelt met anderen. Als jij open bent over je struggles, onzekerheden en frustraties, zijn er over het algemeen altijd wel mensen die het snappen en zelf ook eerlijk durven zijn. Dat zijn de mensen, de gesprekken en de momenten die ik koester. De momenten dat je werkelijk eerlijk en open kunt zijn en gesprekken hebt die over belangrijke dingen gaan. In een wereld waar ‘blij zijn’,  je ‘geluk zoeken’ en succes hebben zo belangrijk lijkt te zijn, voelt het toch soms heel raar om je innerlijke mest openbaar te maken.

Op Facebook lijkt het al snel aandacht trekken en als je bij het schoolpleinhek plompverloren zegt dat je je hartstikke rot voelt, weten veel mensen zich geen houding te geven. Ook het schrijven van dit stuk is best even over een drempel stappen. Het is openbaar, mensen vinden er wat van en er zijn genoeg situaties die veel erger of belangrijker zijn. Maar heel misschien doet dat er niet toe. Het gaat het er niet om of het bij een ander zwaarder of erger is. Het gaat erom hoe het voor joú is. Voor de één kan het iets nietszeggends en kleins zijn, voor een ander is het een groot verdriet. Dat geldt voor mij net zo goed. Mijn leven is (nu) op zich prima, ik heb veel om dankbaar voor te zijn. Ik heb inmiddels heel fijne vriendinnen waar ik echt mezelf kan zijn en een fijn gezin. Hoe anders was dat een tijd geleden.

Een moeilijke periode. Een periode van duisternis, eenzaamheid en een gevoel van een heel groot falen op alle gebieden. Mijn kinderen waren en zijn de reden om door te zetten, hulp te zoeken en elke dag weer de dag door te komen. Dat alleen al was een zware opgave. Natuurlijk was dat niet van de ene op de andere dag, het is een heel lang proces geweest van veel te lang doorgaan met teveel ballen in de lucht houden. Ik voelde me voor alles en iedereen verantwoordelijk, nam geen tijd voor mezelf en raakte – logischerwijs – uiteindelijk mezelf totaal kwijt. Ik heb de afgelopen periode heel hard (aan mezelf) gewerkt, veel geleerd, afscheid genomen van bepaalde mensen en ‘vriendschappen’ verbroken. Hoe moeilijk deze periode ook is geweest, ik heb er zoveel voor teruggekregen. Ik kan oprecht zeggen dat ik nu sterker en vrijer in mijn leven sta, echte vriendschap ervaar en mijn eigen grenzen begin te kennen. Natuurlijk gaat het echt nog niet altijd perfect, maar langzamerhand weet ik dat dat ook niet hoeft. Want niet perfect is ook goed.

Ik ben benieuwd of er mensen zich hierin herkennen en hoe zij hier mee omgaan. Deel je je gevoelens met anderen of hou je het toch liever zoveel mogelijk voor jezelf?

Anoniem

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.