Een rapportcijfer voor mama

door Gastblogger

De angst dat je het niet goed doet als moeder schuilt denk ik bij alle mama’s wel een beetje. Ben ik niet te streng, moet ik juist wat strenger zijn, heb ik vandaag wel gezegd hoeveel ik van ze hou en hoe trots ik op ze ben, zeg ik het niet te vaak…etc. Deze vragen zijn bij mij net zo chronisch als mijn fibro. Soms maakt het me onzeker en soms denk ik: Ach, die andere moeders doen ook maar wat. Ik doe mijn best en alles uit liefde, dus het zal wel goed zitten, toch?

Vorige week sprak ik één van de vele ervaringsdeskundigen om mij heen over kinderen en opvoeden. Zij vertelde mij dat ze een hele leuke truc wist om te kunnen achterhalen hoe leuk je kinderen jou vinden. Met gespitste oren en uitgepopte ogen keek en luisterde ik zeer aandachtig naar deze, in mijn ogen, interessante vrouw. “Vraag ze om jou een rapportcijfer te geven tussen de 0 en de 10, 0 is troosteloos slecht en 10 is niks meer aan doen, zó goed. Je zult verbaasd zijn om het cijfer dat ze jou zullen geven, het werkt echt heel goed.”

Tsja, dacht ik bij mezelf, als je een goed cijfer krijgt is het enig, maar wat nou als je met je grootste angst oog in oog komt te staan, omdat je een laag cijfer hebt gekregen. Mijn schooltijd heeft er wel voor gezorgd dat ik aardig gewend ben geraakt aan het behalen van ietwat lage cijfers, maar van mijn kroost krijg ik toch echt het liefst een welverdiende 10, laten we eerlijk zijn.

Ik was benieuwd naar haar eindcijfer en deze mama vertelde mij dat haar puberdochter haar een 8 heeft gegeven. “Ze gaf mij een 8 en geen 10, omdat ze vond dat ze best een nieuwe iPhone kon krijgen en deze niet kreeg van haar mama.” Nou je snapt wel dat deze topper van een moeder heel tevreden was met haar 8, dan maar geen 10.

Ik vond het een leuk experiment en nog diezelfde avond vroeg ik Lisa iets wat nerveus, wat voor cijfer zij mij als moeder zou geven. Met haar ene wenkbrauw opgetrokken keek ze me nogal verbaasd aan en moest er eng lang over nadenken. Mijn benen begonnen slapper te worden en ik voelde een lichte vorm van paniek opkomen. “Uhm…ik geef je een 8 mama!” “Oké, oké een 8 zeg je, en mag ik je dan ook vragen wat ik moet doen volgens jou om een 10 te halen?” De engste scenario’s passeerden mijn brein…alleen naar school willen gaan of zo.

Maar nee, mijn lieverd gaf mij een weloverwogen 8, omdat ze twee dingen graag wil doen en deze soms erg mist. “Mam, ik wil vaker met je knuffelen ’s morgens. Je bent altijd zo vroeg uit bed dat dit niet meer kan en ik wil met je naar de stad en dan eerst shoppen (lees: hotdog eten bij de Hema) en dan naar de bioscoop en chips eten tot we misselijk worden.”

Met goedgevulde ogen en een gesmolten hart kon ik haar verzekeren dat ik met ingang van nu meteen die dikke vette 10 binnen ging slepen. Dus we knuffelden en hebben meteen een date gepland om dat overheerlijke worstenbroodje te scoren!!

 

Gastblogger AnaAna is 34 jaar jong, getrouwd en heeft twee dochters. Ze is van origine Spaans en beschikt dan ook over een flinke portie pit. Mensen om haar heen vinden haar soms irritant perfectionistisch en denken dat ze op z’n minst een vorm van OCD en ADHD heeft. Sinds een jaar schrijft zij met veel humor over de avonturen met haar gezin.

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.