Als je familie heel ver weg is

door Gastblogger

Het blijft zo mooi en bijzonder, de geboorte van een kindje. Zo’n lief en klein hummeltje. Geloof me, ik ben echt helemaal compleet met mijn twee jongens, maar als ik een pasgeboren baby’tje zie, kriebelt er toch altijd nog wat. Ik ben nou eenmaal dol op baby’s (van een ander). Nu is dat misschien nog wel erger, want dit is het kindje van mijn broer en zijn vriendin. Het is hun eerste kindje en ze vinden het zo spannend en mooi. Ik ben – net als zij – helemaal verliefd op mijn kleine newborn nichtje en zou het liefst à la minute naar ze toe gaan om mijn schoonzus te vertroetelen, mijn broer te voorzien van (ongevraagd) advies, maaltijden te koken en vooral lekker te knuffelen met dat mooie babymensje. Helaas is dat (vooralsnog) niet mogelijk.

Ik ben blij en verdrietig tegelijk. Blij dat ze geboren is en dat mijn broer en schoonzus helemaal in de wolken zijn (tegelijkertijd ook doodmoe en onzeker). Toch ben ik ook verdrietig omdat ze zo ver weg wonen. Nee, ik heb het niet over Limburg, Groningen, of Rotterdam. Ze wonen gewoon echt Heel.Ver.Weg. Mijn familie woont letterlijk aan de andere kant van de wereld. Nu hebben we natuurlijk mail en Skype, dus op die manier haal je ze toch een beetje dichterbij.  Ze geven updates en sturen foto’s, maar toch is dat anders. Ik ruik haar lekkere babygeurtje niet, kan haar niet echt knuffelen, haar lieve geluidjes horen of liedjes voor haar zingen.

Dat ik geen liedjes voor haar kan zingen, is voor mijn nichtje misschien niet eens zo’n heel groot gemis, al doe ik voor baby’s reuze extra mijn best. Ik zou graag met mijn schoonzus op haar bed zitten en kletsen. Haar uitleggen dat baby’s echt niet altijd leuk zijn, dat je soms van gekkigheid niet weet wat je moet doen. Dat het begrip moe een heel andere dimensie krijgt en dat slapen helemaal niet meer zo vanzelfsprekend is. Om dan nog maar te zwijgen over het gebrek aan puf/ tijd om jezelf aan te kleden of lekker te ontbijten and so on.

In plaats daarvan stuur ik mailtjes, in mijn waardeloze krakkemikkige Engels, maar met de liefste bedoelingen. Ik stuur een pakket vol met roze cadeautjes en wat lekkere dingetjes voor papa/ mama. Ik kwijl bij de foto’s en op sommige momenten voel ik een steek in mijn hart en buik. Dan ben ik even heel verdrietig over het gemis aan lichamelijk contact. Dat ik niet kan zien hoe trots en hoe lief mijn broertje naar zijn dochter kijkt of hoe blij en vertederd mijn schoonzus naar datzelfde prachtige meisje kijkt.

De technieken van mail, Skype en telefoon zijn fantastisch. Zeker op dit soort momenten, maar tegelijkertijd wordt het dan juist pijnlijk duidelijk dat niets het persoonlijke mens-tot-mens contact kan vervangen. Dus blijf ik genieten van de updates en gesprekjes, maar wel met een steekje in mijn hart.

Lees ook dit artikel van Suzanne: 22 uitspraken die iedere ouder doet

 

Suzanne-profiel

Suzanne Cee is moeder van twee zoons (3 en 6 jaar)  en een ‘eigen leven’ hebben is voor haar nog een grote zoektocht. Vragen als: ‘Wie ben ik? Een hippe mama? Een oermoeder? Een carrièrevrouw? Of gewoon allemaal tegelijk?’ passeren daarbij de revue. Ze neemt ons mee op haar zoektocht, maar zegt in ieder geval een gewone moeder te zijn, die (net als alle anderen) het beste wil voor haar kinderen.

Geplaatst in: Ouders
Deel dit artikel

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.