HELP! Mijn dochter heeft een vriendje…

door Lidian

Daar zit ze dan… mijn lieve kleine meisje. Mijn dochter is 14 jaar oud en een regelrechte puber… maar voor mij blijft ze altijd mijn kleine prinses. Met haar blonde lange haren en haar eigen stijltje, die ze sinds kort heeft gecreëerd, zit ze aan de eettafel. Tijdens het eten hebben wij een duidelijke regel, geen telefoon aan tafel! Soms zie ik haar stiekem op haar telefoon kijken, die ze tussen haar benen heeft verstopt. Ze kijkt dan eventjes een paar seconden naar beneden en dan weer omhoog met een cheeky smile op haar gezicht, alsof er niks is gebeurd. Vandaag zeg ik er maar niks over, maar ik bedenk me dat dit deze week niet de eerste keer is. Ik heb expres haar lievelingseten gemaakt nadat ze een drukke dag heeft gehad, en zelfs daar heeft ze niks over gezegd…. Normaal zegt ze dan nog wel eens “Mam, mijn lievelingseten ooooh dankje!!!”, maar nu complete radio silence. Het is duidelijk dat ze met haar gedachten elders zit. Maar waar?

In de middag was ze even een halfuurtje buiten, een rondje lopen had ze tegen mij gezegd. ”Mam, is het goed als ik een frisse neus ga halen”, natuurlijk moedigde ik dit aan want even een frisse neus halen is goed voor je! Ze is al heel de dag zo blij en het is bijna niet te merken dat ze een puber is. Hmmm… mijn alarmbellen gaan af! Dit is niet iets wat vaak voorkomt, er is vast iets gebeurd waardoor ze ZO blij is. Met mijn FBI-speurneus loop ik alweer de gekste scenario’s te bedenken. Tot mij ineens iets te binnen schiet….

Nee… het zal toch niet?! Neee, niet zo gek doen denk ik nog bij mezelf. Maar goed… ze heeft wel dé leeftijd ervoor. Hmmm, ik besluit toch is wat beter op te gaan letten. Met mijn FBI-skills moet dat lukken, ik ben wel al eens eerder achter wat gekomen. Mevrouw dacht dat ik mooi niet door had dat ze een keer had gespijbeld. Maar goed, we zijn allemaal kinderen geweest en ik weet dat zoiets ook wel een beetje bij het pubergedrag hoort. Mijn onderbuikgevoel zegt mij toch dat ik gelijk had in wat mij ineens te binnen schoot.

Na het avondeten pakt ze haar schoolboeken erbij en blijft aan de eettafel zitten, ze moet nota bene nog leren voor een aantal toetsen. Ik hoor haar vanaf de bank vloeken en ineens hoor ik dat mijn naam door de woonkamer wordt geroepen. Mijn meisje heeft hulp nodig bij een vak waar ik vroeger best goed in was (al zeg ik het zelf 😉 ). Ik ga naast haar zitten en kijk mee in haar schrift, de bladzijde heeft ze aan de zijkanten ondergekliederd met kleine tekeningen. In de linkerhoek zie ik een hartje, ik kijk nog eens beter en ja hoor…. Daar staat het dan, mijn voorgevoel was juist. Er staat heel klein ‘hartje J’. “Mam, ik moet even plassen zullen we zo verder gaan met de uitleg?”, ik knik en ze loopt de kamer uit. Ze heeft haar telefoon op tafel laten liggen en mijn gezicht verstijft als ik zie dat er een Appje binnenkomt van een jongen genaamd ‘Jim’, met achter de naam een rood hartje…. Ik probeer mezelf in bedwang te houden en het bericht niet te lezen. Mijn dochter heeft haar eigen leven, vrienden/vriendinnen én vriendjes horen daar ook bij. VRIENDJES… pfff, ik kan het nog niet helemaal bevatten. Rustig laat ik het bezinken en besluit netjes op mijn plek te wachten tot ze terug is van het toilet.

Daar komt ze aan gelopen, opgelucht (van het plassen) gaat ze zitten en ik doe als of ik niets heb gezien. Tot ze ineens zegt “Mam, ik moet je wat vertellen…”, ik kijk haar met een liefdevolle blik aan en laat haar op een rustige manier weten dat ze alles (maar dan ook echt ALLES) bij mij kwijt kan. Ze verzamelt al haar moed en zegt ineens na een lange stilte,  “ik heb een vriendje!”. Er gaat van alles door me heen, mixed feelings. Hoe is deze jongen? Is hij wel lief voor mijn dochter, behandelt hij haar wel goed? Hebben ze al gekust? Maar… ik moet en zal blij reageren het is tenslotte mijn dochter en ondanks dat ik haar jong vind, ben ik natuurlijk blij voor haar. Ineens zitten we uren te kletsen over haar ‘eerste vriendje’, waar ze hem heeft leren kennen en wat ze leuk vindt aan hem. Bij elk woord wat ze over hem spreekt begint ze te blozen. Mijn kleine meisje straalt  Het doet me denken aan de tijd dat ik verliefd was op mijn eerste vriendje! Stiekem vind ik het erg schattig en het liefst zou ik hem zo snel mogelijk ontmoeten. Het fijnste vind ik dat ze mij in vertrouwen nam en het aan mij heeft verteld, hoe spannend ze dit ook vond.

Ik hoop dat ze ook in de toekomst met dit soort (of andere) onderwerpen naar mij toe durft te komen en mij daarbij in vertrouwen neemt. Na uren over haar ‘eerste vriendje’ gepraat te hebben, besef ik me ineens dat de band tussen ons nog sterker is geworden dan dat het al was. Daar ben ik meer dan dankbaar voor! ❤️

Hoe was het eerste vriendje van jouw dochter en hoe ging jij ermee om? Wij zijn benieuwd, laat het ons weten in de comments!

Misschien vind je dit ook leuk om te lezen:

Vertel 't ons 1 reactie

  1. gggggg

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.