Het nut van je stierlijk vervelen

door Lian

“Mama, wil jij met mij spelen?” “Papa, ik wil met jou spelen!” Herkenbaar? Veel kinderen kunnen zichzelf slecht vermaken, met als gevolg dat veel ouders zich ontpoppen tot animatieteam wanneer het op hun kinderen aankomt. Volgens verschillende onderzoeken mogen we daar mee stoppen. Kinderen mogen best even aanmodderen en zich af en toe echt s t i e r l i j k vervelen. Niks mis mee.

Het nut van vervelen

Vervelen wordt vaak als iets negatiefs gezien. En dus zien we ouders die hun kind te allen tijde vermaken, meespelen – of bij wat oudere kinderen – de agenda’s van uur tot uur vullen. Die negatieve lading van vervelen is (deels) te verklaren door het moment waarop verveling vaak toeslaat: als je normale dagstructuur wegvalt. Bezig zijn, een dagindeling hebben, iets doen, dát geeft ons een gevoel van controle. Op het moment dat je even niets doet, verlies je die controle. En dat vinden (veel) mensen vervelend. En hoewel kinderen die zich vervelen niets lijken te doen, gebeurt er in hun hoofd juist heel veel. Uit onderzoek blijkt dat juist tijdens die momenten van ‘verveling’ creativiteit, fantasie en empathisch vermogen wordt geprikkeld. Bovendien vinden ze uiteindelijk altijd wel iets om te doen. Kinderen hebben ook tijd nodig om tot een spel te komen.

Oplaadtijd voor de hersenen

Opvang, peuterspeelzaal, school, huiswerk, televisie, iPad, spelletjes, opa’s, oma’s en vriendjes en vriendinnetjes – zijn slechts een deel van de prikkels die kinderen op zich af krijgen. Het verwerken van deze prikkels duurt bij kinderen langer dan bij volwassenen. Dus als je kind even niks doet en jij bij alles wat je noemt ‘geen zin in’ als antwoord krijgt, is dat echt niet erg. Het is zelfs goed voor ze! Als ze even niets doen, hebben de hersenen even rust. En rust betekent: oplaadtijd. Het kinderhoofd is altijd bezig: ruiken, horen, voelen, proeven, zien en – als ze een keer niets doen – denken. En dat denken is heel belangrijk. Als er een keer niets gebeurt, dan kunnen kinderen zelf fantaseren en hierdoor iets nieuws bedenken – en dat kost soms even tijd. Net als dat voor grote mensen soms tijd kost.

Spelen kost tijd

Psychologe Louise Berkhout heeft onderzoek gedaan naar het spel van kinderen, hiervoor observeerde ze kinderen in bijna vijftig kleuterklassen. Spelen kost tijd. Niet alleen het spelen zelf, maar ook tot dit spel komen. Spulletjes bij elkaar zoeken, bedenken waar je spel over gaat en met wie je gaat spelen – dat kost nou eenmaal tijd. Niet evenveel bij iedereen, maar er is geen kind wat met zijn armen over elkaar blijft zitten niksen. Na verloop van tijd komen ze in een bepaalde flow en gaan ze op in het spelen. Hoe minder ze het idee hebben dat er mensen kijken, hoe intensiever het spelen. Zodra een volwassene zich hiermee bemoeit, is het afgelopen. Ouders mogen meer vertrouwen hebben in hun kinderen. Uit onderzoek blijkt dat kinderen die niet steeds in de gaten worden gehouden, zelf tot spelen komen en uit zichzelf maar weinig echt gevaarlijke dingen doen. Ze zullen zich vast een keertje in de nesten werken, maar gun ze dan ook de kans om hier zelf weer uit te komen, is het advies.

Een beetje verveling op zijn tijd is dus oké, want ze komen er uiteindelijk zelf wel weer uit. Vervelen jouw kinderen zich weleens? En grijp jij in of laat je ze even aanmodderen? 

 

Dit vind je misschien ook leuk om te lezen:

 

Vertel 't ons 1 reactie

  1. Skieen
    Lekker eten
    Relaxen

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.