Hoe herken je een postnatale depressie?

door Rosa Gregoire

Net na een bevalling gieren de hormonen door je lichaam en veel vrouwen mogen genieten van de ‘heerlijke’ bijeffecten hiervan. De roze wolk gaat vaak gepaard met huilbuien en slapeloosheid, en daarbij zijn veel vrouwen ook regelmatig somber. Deze baby blues gaan vaak vanzelf over op het moment dat je meer went aan de nieuwe situatie en meer zekerheid krijgt over het zorgen voor de baby. Echter worden bij sommige vrouwen de klachten niet minder, maar erger. Dit is een postnatale/postpartum depressie. Een lethargisch gevoel, somber, huilen, spanning, nervositeit, geen eetlust, slaapproblemen, het komt allemaal voorbij. Ongeveer 10% van vrouwen heeft last van een postnatale depressie na de bevalling. Maar hoe kun je dit eigenlijk herkennen?

Symptomen

Een postnatale depressie kent veel uiteenlopende symptomen, waaronder:

  • Depressieve gevoelens en gedachten (angst, verdriet, somberheid, spanning)
  • Compulsieve gedachten (niet kunnen ophouden ergens over na te denken)
  • Pessimisme
  • Emotieloosheid/vlakheid/lethargische gevoelens
  • Prikkelbaar/kort lontje
  • Denken dat je een slechte moeder bent
  • Onverklaarbare huilbuien
  • Hoofdpijn, duizeligheid
  • Negatief zelfbeeld en toekomstbeeld
  • Moeheid, energieloos
  • Eetlust problemen
  • Slaapproblemen, van slapeloosheid tot continu slapen
  • Traagheid en/of rusteloosheid
  • Moeite met concentreren, beslissingen maken
  • Soms zelfs doodswensen/gedachten over jezelf of je kindje

Oorzaken

Er zijn meerdere factoren die postnatale depressies kunnen veroorzaken. De belangrijkste oorzaak is de veranderende hormoonspiegel in je lichaam. Heb je wel eens een spontane huilbui gehad omdat je een zielige commercial zag op TV en de volgende dag was je ongesteld? De hormoonveranderingen na een zwangerschap zijn zoals dat, maar dan on steroïds. Je lichaam heeft tijd nodig om die hormoonspiegel weer onder controle te krijgen. Een tekort aan vitaminen,  slaapgebrek en te weinig lichaamsbeweging spelen hierbij mee. Psychologische factoren, zoals de shock van het nieuwe leven wat je nu plotseling hebt, zijn ook een grote factor. Deze grote veranderingen kunnen zorgen voor stress. Sociale druk van de buitenwereld om de perfecte moeder te moeten zijn en weinig begeleiding bij de zorg voor een baby spelen dit verder in de hand.

Wat nu?

  • Ga bij jezelf te rade: overstijgen je gevoelens de ‘gewone’ dipjes en huilbuien? Zijn het de baby blues of kamp je met depressieve gedachten? En hoe lang zit je al in de put?
  • Zoek hulp! Ga naar je huisarts die je kan doorverwijzen naar de juiste instanties of medicatie voor kan schrijven.
  • Besef dat je er niks aan kunt doen. Je bent niet kapot en het is niet je eigen schuld. Je doet niemand te kort, ook je kindje niet. Je bent geen slechte moeder omdat het nu wat minder gaat.
  • Zorg voor jezelf. Niet meer eten/slapen/leuke dingen doen maakt het makkelijker om je te verliezen in de nare gevoelens. Stel jezelf de volgende 3 vragen:
  1. Heb ik x maaltijd gegeten vandaag (afhankelijk van het moment van de dag)
  2. Heb ik genoeg geslapen vannacht?
  3. Heb ik mensen gezien/gesproken vandaag? Ben ik al de hele dag alleen?

Routine is erg belangrijk bij depressies en kan houvast geven. Sociaal contact, praten met een partner of lotgenoten kan ook helpen.

Heb je hier zelf ervaring mee en tips voor lotgenoten? Laat het ons weten in de comments.

Geplaatst in: Mama's
Deel dit artikel

Vertel 't ons 1 reactie

  1. Na mijn eerste bevalling herkende in deze symptomen. Maar dacht ben jong, sterk en een eigen bedrijf dus doorgaan. Na vier jaar bevallen van een zoon en aan het einde van de zwangerschap werd ik bang wat als straks weer die gevoelens komen…. En het gebeurde. 3 maanden na de bevalling zat ik bij de huisarts. Ik kon niet meer. Hij heeft gelijk het GGZ gebeld. Na een paar weken bij familie gelogeerd kon ik worden opgenomen. Na een half jaar opgenomen te zijn geweest mocht ik met ontslag. Nu zijn we bijna drie jaar verder…Wat een strijd maar is gelukt!! Woon weer samen met mijn kids en zorg volledig voor ze wat ook prima gaat. Nog wel aan de medicatie maar van de 5 nog 1 over. En al moet ik die heel mijn leven blijven slikken om me goed te voelen doe ik dat. Nooit meer zal ik te laat om hulp vragen hoe moeilijk of kwetsbaar het soms ook is.

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.