Jongensmoeder versus meisjesmoeder

door Gastblogger

“En, weet je al wat het wordt?” Iedere zwangere krijgt ‘m wel een paar keer, deze vraag. Biologisch gezien klopt daar natuurlijk niks van, want het geslacht van je kind is al bepaald zodra de ware kampioen van het grote ‘zwem, zoek en verover’-spel de taaie eicel binnendringt. Een baby wórdt dus geen jongen of meisje, maar ís het al. Maar goed, kniesoor die hierop let…

Moi? Twee keer een meisje! Lekker makkelijk, dacht ik, want ik ben er zelf ook één geweest. En dan gaan we van die lekkere mutsen-knutsel-meidendingen doen (en dat doen we ook). Maar dan, ruim 1,5 jaar na de geboorte van de jongste, lees je op een dag de vermakelijke blog ‘10 x een jongensmoeder‘. Huh? Goed, de precieze uitingsvorm verschilt misschien, en die van mij zijn wat kleiner, maar waarom herken ik dan allemaal punten?

Ook die van mij transformeren bij elke baddersessie de badkamer in een druipende versie van zichzelf. Ook die van mij experimenteren graag voluit met hun stembanden. Liefst op de hoogst mogelijke frequentie en altijd op momenten dat mijn trommelvliezen het écht even niet kunnen hebben. (’s Ochtends vroeg als ik nog wakker zit te worden en bij het avondeten, als we moe zijn. En natuurlijk tussendoor als ik probeer te telefoneren). En hun haren zijn óók zo klaar. De ene wil alles zelf doen dus mag ik niet aan haar haren komen; die kamt ze zelf. Ik heb er uit wanhoop maar een boblijn in laten knippen zodat ze niet teveel klitten krijgt. De jongste heeft nog echt een babycoupe, waar ik met moeite staartjes in kan maken zodat het niet in haar ogen hangt. Staand plassen en richten hoeven ze niet, maar de oudste plast graag op het potje en mikt de inhoud vervolgens in de WC. Mikt ja, want de driekwart valt ernaast. En als ze te ver naar voren zitten op de bril… Nou ja, je snapt wat ik bedoel.

Ook bij ons geen prinsessenjurkjes, want de dames gaan naar een kinderdagverblijf op de boerderij compleet met koeienstalbezoek, overalls en héél veel buitenspelen, ook als het nat is. Wij hebben dus stevige jeans. Véél stevige jeans. En regenlaarzen. Kleding die alleen op 30 graden gewassen mag worden, hebben ze bij mij maar één keer aan, waarna het ligt te eh…’rusten’ in de wasmand. Omdat ik er nooit aan toekom. En mijn meiden zijn heus erg meisjesachtig (“Mam, ik wil een juhurk!”)

Kortom: zijn we wel echt jongensmoeder of meisjesmoeder? Ik betwijfel en gooi het generaliseren lekker overboord. Ik ben bovenal MOEDER!

 

marieSanne (37) is moeder van twee dochters (2 en 4) en werkt fulltime als beleidsadviseur in de zorg. Ze geniet van haar meiden én haar werk, maar loopt met regelmaat tegen haar grenzen aan. Steeds is het weer zoeken en aanpassen. Haar aanpak voor deze tropenjaren? Met relativeren, een goede dosis zelfspot en ‘lotgenoten-contact’ komt ze een heel eind. En af en toe genieten van een ongestoord kopje thee en een tijdschrift helpt ook!

Vertel 't ons 1 reactie

  1. Yvanca du Crocq- 11-01-2017 om 22:40

    Ook ik ben bovenal moeder. Maar ook moet ik zeggen dat ik een echte meisjesmoeder ben. Ik herken me totaal niet in de verhalen van een vriendin die een jongensmoeder is. Mijn meiden dragen ook graag spijkerbroeken en spelen Minecraft op hoog niveau. Maar daar houdt het op. Ze spelen met poppen en houden van roze. Ze houden van tekenen en knutselen. Hun haren moeten ook altijd netjes ingevlochten zijn. Ze kunnen best buiten ravotten maar thuis moet er direct verkleed worden. Het zijn stoere meiden maar bovenal meiden. En dat is prima!

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.