Hoe kamperen mijn nieuwe liefde werd

door Gastblogger

Met grote verbazing keek ik rond in de voortent. ALLES WAS NAT!! Mijn sandalen, onze schoenen, de koelkasten, de tafel, stoelen, ventilator en een tas met nog niet uitgepakte kleding. En dan maar niet te spreken over het grondzeil in de voortent. De aarde had zich lekker vermengd met het regenwater en kleurden mijn voeten pikzwart. En die van de mannen. En de hond. En toen mijn humeur ook nog.

Moe kwamen we gisteren pas aan het einde van de middag aan op deze ‘spetterende’ 5-sterren camping, want eerst moest zoon 1 opgehaald worden van zomerkamp. Op één stok na, ging het opzetten van de voortent voorspoedig (stok uiteindelijk gevonden na tijden zoeken), konden we uitruimen en zaten we nog op een redelijke tijd aan de patatjes. Kampwas gedraaid, hond uitgelaten en tevreden gingen we tegen middernacht slapen.

Tot we die nacht wakker werden van een enorme herrie. Een mega regen- en onweersbui trok over de camping. Ietwat ongerust dacht ik aan de kampwas die buiten hing en schoot een gebedje naar boven wat betreft het AUB mogen behouden van het dakraam van de caravan. Moe draaide ik me om en verwachtte wel weer in slaap te vallen. Niet dus. Uren van regen en onweer hielden aan en pas tegen de ochtend kwam de slaap.

Om na het wakker worden te concluderen dat we op een te drassige plek stonden. En moesten verkassen. En weer alles opnieuw moesten opbouwen, waar waren we aan begonnen? Een stemmetje diep van binnen piepte: Zie je wel, kamperen is niks voor jou…

Maar de zon brak door en met veel hulp van sterke mannen verkasten we naar een mooie en zonnige plek. Met speelruimte voor de ‘deur’, leuke mensen dichtbij en kinderen om mee te spelen voor onze jongens. En ik besloot me gewoon over te geven aan dit kampeeravontuur. Ondanks de af en toe lekkende of weigerende kranen, stakende wc-doortrekker en omvallende kastjes.

En ik leerde pannenkoeken omdraaien met een vork, slechts één keer in de drie dagen op te ruimen en zowaar de vaat een dag niet te doen. Ik ontspande. Joepie….kamperen bleek helend voor deze perfectionist. Met veel dank aan mijn lieve oom en tante die ons deze caravan cadeau deden. Want wij zijn om. Volgend jaar weer k(r)amperen!

 

TamaraTamara is 38 jaar,  getrouwd en moeder van twee zonen van 6 en 10 jaar. Ze heeft gewerkt in diverse functies in het basisonderwijs en is na de geboorte van haar oudste zoon gastouder geworden van kindjes in de leeftijd van 0 tot 4 jaar.

Vertel 't ons 1 reactie

  1. margreet groenbos- 06-09-2016 om 19:15

    Helemaal weer jij. Erg leuk

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.