Kerst, een tijd om nieuwe herinneringen te maken

door Gastblogger

Van alle feestdagen waren de Kerstdagen lange tijd mijn favoriet. Als kind moesten we wachten tot mijn moeder (zij had het meeste geduld hiervoor) de véle lichtjes uit de klit had gehaald en in de boom had gehangen en wij alle vier de kinderen ‘los’ konden om de boom te versieren. De ballen, klokjes en vogeltjes zaten in papieren doosjes en hadden allemaal een eigen verhaal of geschiedenis die we inmiddels zelf konden ‘oplepelen’. Om de beurt hingen we ze in de boom. Ze waren allerlei kleuren en afmetingen, maar toch maakten ze het ieder jaar met elkaar tot een mooie en volle boom.

Ik herinner me de met lichtjes versierde huizen en andere mooi versierde bomen in de huiskamers waar ik stiekem naar binnen gluurde tijdens wandelingen met de familie. De kerstmaaltijden met het gezin, het kerstverhaal dat we naspeelden op de kinderclub, de kerstliederen die we zongen en later de cadeautjes die we elkaar gaven. En de lekker lange vakantie, break van school en studie, en het lange uitslapen en leuke dingen doen. Onbezorgde dagen en gewoon lekker genieten.

Tot die Kerstdagen 11 jaar geleden. Een Kerstmis zonder levend kindje in mijn buik. Zo gewenst en geliefd, maar helaas mocht dit kindje niet verder leven. Dit werd een Kerst van veel wijn en met een dekentje op de bank zitten vol verdriet. Stilletjes hopend op betere Kerstdagen dat jaar erop. En die kwamen er toen ons tweede kind vlak voor de Kerstdagen gezond en wel geboren werd. Dolgelukkig waren we, al was er ook verdriet omdat opa en oma niet samen aan mijn kraambed stonden, maar apart.

En zo kwamen er meer Kerstdagen met een ruw randje. De eerste Kerst zonder onze lieve (o)pa erbij. De eerste Kerstavond bij de tandarts. De eerste Kerst rillend van virussen in bed met z’n drietjes. Want… alles verandert in het leven. Niets blijft wat het is. De Kerst van mijn jeugd is er allang niet meer. Ik mis die soms. Net als dat kindje, (o)pa en de ornamentjes die we al discussiërend in de boom hingen en inmiddels grotendeels gesneuveld zijn. Ik zal het moeten accepteren, ook al is dat laatste iets wat ik van nature niet erg goed kan.

Maar ik ben er nog wel. En het is tijd om nieuwe herinneringen te maken. Iedereen fijne dagen gewenst!

 

TamaraTamara is 38 jaar,  getrouwd en moeder van twee zonen van 6 en 10 jaar. Ze heeft gewerkt in diverse functies in het basisonderwijs en is na de geboorte van haar oudste zoon gastouder geworden van kindjes in de leeftijd van 0 tot 4 jaar.

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.