Heeft jouw kind misschien last van Nachtangst?

door Nienke

Als kind kon ik midden in de nacht de hele boel bij elkaar krijsen. Ik was ontroostbaar, verward en niet aanspreekbaar als mijn ouders me uit bed haalden. Tijdens vakanties redelijk onpraktisch. Sta je daar met een kind dat de hele camping wakker schreeuwt. Mijn ouders schaamden zich af en toe de ogen uit hun hoofd. Ikzelf kon me er de volgende dag he-le-maal niets meer van herinneren. De jaren verstreken en deze nachtelijke aanvallen bleven doorgaan. Ik was op zoek naar de oorzaak tot een vriendin een artikel doorstuurde over night terror oftewel nachtangst, een slaapstoornis waarbij de slaper uit een diepe slaap (lijkt) te ontwaken met een plotselinge paniekaanval. Opeens vielen alle puzzelstukjes op z’n plek! Omdat bijna 6% van de kinderen hier (in enige mate) last van heeft, leg ik je kort uit wat night terror is, wat je wel en niét moet doen.

Wat is nachtangst?

Nachtangst is een slaapstoornis, waarbij iemand uit wakker lijkt te worden uit een diepe slaap met een (plotselinge) paniekaanval. Het wakker worden klopt alleen niet helemaal, de slaper is meestal niet bewust wakker en kan zich de paniekaanval vaak niet herinneren de volgende ochtend. Wordt iemand wel bewust wakker uit de aanval, dan is de persoon vaak gedesoriënteerd en verward. Ook dan herinnert diegene zich zelden de aanval. Meestal komt nachtangst bij kinderen tussen hun tweede en zesde jaar, maar ook grotere kinderen én volwassenen kunnen last hebben van nachtangst. Bij jonge kinderen kan de frequentie van de aanvallen hoog liggen; van één keer per week tot zelfs meerdere keren per nacht. Dit kan ook plotseling weer stoppen.

Symptomen

  • Plotseling wakker worden in paniek;
  • Schreeuwen, mompelen of kreunen;
  • Verwardheid;
  • Hevig zweten;
  • Snelle ademhaling, hoge hartslag en bloeddruk;
  • Extreem opgewonden;
  • Ogen zijn wijd open of dicht;
  • Slaapwandelen tijdens de angstaanval;
  • Agressief gedrag, vluchtgedrag;
  • De volgende ochtend heeft men geen of een vage herinnering aan de aanval.

Nachtangst vs. nachtmerrie

Nachtangst doet lijken op een nachtmerrie, maar dat is het niet. Nachtmerries gaan over dromen waarbij vaak beelden, geluid en een verhaal zijn betrokken. Redelijk vaak kunnen we ze ook nog herinneren. Nachtangst gaat om een onverklaarbaar gevoel van paniek en angst, en meestal kun je het je niet herinneren de volgende ochtend.

Oorzaken

De overgang naar de diepe slaap lijkt niet goed te verlopen bij mensen met nachtangst. Er wordt gezegd dat de oorzaak te maken heeft met het feit dat bepaalde hersengebieden nog niet rijp zijn. Met de rijping van de hersenen, en dus het ouder worden van je kind, nemen de nachtangsten af. Ook erfelijkheid lijkt een factor (als jij er last van had/ hebt, kan je kind er ook last van hebben), maar ook slaaptekort, stress en angst kunnen van invloed zijn.

Wat kun je doen als ouder?

Je kunt nachtangst helaas niet vermijden. Bovendien wordt je kind waarschijnlijk moeilijk wakker en laat het zich niet troosten. Aanrakingen kunnen gezien worden als bedreiging, dus je kind stevig vasthouden, wordt niet aangeraden. Een aanval kan 1 minuut tot ongeveer een half uur duren en gaat vanzelf weer over.

Wat kun je wel doen?

  • Zorg voor het slapen gaan voor rust in het huis. Bedenk een vast slaapritueel en eindig met iets rustgevends zoals het voorlezen van een verhaaltje. Haal rondslingerende spullen weg; zorg dat het kamertje waarin je kind slaapt zo min mogelijk storende factoren heeft.
  • Als jouw kind steeds rond hetzelfde tijdstip na het inslapen last krijgt van nachtangst, kun je hem/haar een kwartiertje hiervoor even wakker maken. Je kind kan zo weer opnieuw beginnen aan een slaapcyclus, waardoor de overgang naar de diepe slaap soms probleemloos verloopt.
  • Toch een aanval? Zorg dat je kind zichzelf niet kan bezeren aan rondslingerende spullen of door te vallen.
  • Probeer je kind te kalmeren door op een zachte en geruststellende toon te praten. Als je kind iets tot bedaren is gekomen, kun je het zachtjes proberen te aaien als het aanraking verdraagt. Hou tot slot het licht uit of gedempt.

Gelukkig groeien kinderen heel vaak over nachtangst heen. Een enkele keer heb je pech – ik ben 32 en heb nog steeds nu en dan een aanval in mijn slaap – maar ook dan valt er vaak goed mee om te gaan. Tip van mij: ik herken vaak mijn omgeving niet en ben heel bang. Als mijn partner vertelt wie hij is en waar ik ben, kom ik vaak al snel tot bedaren. Het aaien en sussen na zo’n paniekaanval helpt me goed. En hey, heb je de volgende dag nog eens wat om met elkaar over te lachen! Deden mijn ouders ook altijd maar na mijn nachtelijke campingavontuurtjes.

Heb jij ervaring met nachtangst? Heb je er zelf last van of je kind? Fijn als je tips voor anderen hieronder in de reacties achterlaat!

 

Vertel 't ons 16 reacties

  1. Mijn dochter heeft er ook last van gehad, een heel naar fenomeen, want je kind is niet te bereiken terwijl je het wilt troosten. Met behulp van de druppeltjes die zij kreeg van een homeopaat is het op slag over gegaan. Echter als ze een antibiotica kuur had gehad kwamen de nachtangsten weer terug. We kregen dan weer nwe druppels en de nachtangsten verdwenen weer!

    1. Hoi Lutske, Wat interessant! Hoe heet dit homeopathisch middel? Groetjes, Nienke

      1. Die wil ook wel weten?

    2. Ons zoontje van 2,5 heeft hetzelfde. Ik ga morgen weer naar de homeopatisch arts , maar was benieuwd wat jij had gekregen … lees op internet dat vaak Cina wordt gegeven … had jij dit ook?

  2. Onze dochter heeft het ook, gelukkig niet wekelijks. Ze is wel superwild dan, eerst wist ik niet wat het was en wilde ik haar troosten. Dan riep ze ga weg ik wil naar mama. Ze kende me echt niet. Schoppen slaan, echt alsof ik een belager was. Nu weet ik wat ik moet doen en dat geeft ons allebei rust …

    1. Heel herkenbaar bij mijn dochter van 3: schreeuwen, krijsen, om zich heen slaan, om mij roepen terwijl ik naast haar zit en zeg dat ik bij haar ben. Dan gaat ze nog meer los!
      Grote zus had het ook. Die is nu 7 en is een jaar angstvrij. Jongste heeft het (met tussenpozen van soms een paar weken) bijna om de nacht. Om een uur of 23u.
      Knijp m nu alweer als we van de zomer weer op de camping staan😓

  3. Mijn zoon heeft ’t alleen als hij koorts heeft. Maar volgens mij heet ’t dan ijlen? Hij ziet dan hele enge dingen bv dat hij verbrand of vermoord wordt, is niet berijkbaar en ontroostbaar. Als hij eenmaal na ’n tijd wakker wordt of de volgende dag weet hij er niets van. De eerste keren vond ik ’t heel heftig al ik ’t nu nog steeds zielig vind als ’t gebeurd. Klop mijn gevoel met de werkelijkheid, omdat ze zich daarna toch niets meer van herinneren?

  4. Onze dochter heeft er ook al bijna 2 jaar last van. Ze is nu bijna 6 en heeft het alleen nog als er iets spannends te gebeurden staat. Het is bijna altijd rond 22.30 uur en als ze op vakantie is of uit logeren (dus een andere omgeving) gebeurt het eigenlijk nooit.
    Bij ons helpt het om haar te vertellen waar ze is en een voor haar bekend liedje te zingen dat we voor het slapen ook zingen. En inderdaad het aanraken om te troosten kan pas als ze iets bedaard is.

  5. Mijn zoontje wordt 4 volgende week. Hij heeft er ook last van. De ene week tot 4x per nacht. De andere week geen enkele. Tijdje terug was het weken aan een stuk wel 5x nacht. Zo vermoeiend. Om zo’n opstoot periode door te komen,mochten we per uitzondering eens fenistil toedienen van de huisarts,dan had hij werkelijk een rustige nacht. Maar uiteraard deden we dat alleen maar in nood,wanneer het echt TE werd. Ik heb dan ook vele uren gegoogled en hier en daar wat tips gevonden. Hem gewoon laten “uitrazen” lijkt goed te werken. De aanvallen zijn minder intens en duren minder lang. Zodra we zijn kamer binnen gaan verergert het helemaal. Ook minder hevige prikkels tijdens de dag,lijken de nachtangsten te minderen. Hij is nu een dag of tien zonder 1 aanval. Das nog noot gebeurt. Toeval of niet,maar dit is sedert we tijdens de dag rustiger aanpakken en ook meer opletten naar wat hij kijkt op tv

  6. Hi. M’n dochter heeft er erg lang last van gehad. Iedere avond weer. Het beste medicijn was haar katertje even bij haar in de kamer te brengen. Op slag werd ze rustig van hem. Helaas overleed hij en daarna zijn we over gegaan op melatonine. De 0,01 mg. Ik nam hier de gewone van en de time release. Van beide hetzelfde aantal. Werkte goed! Dit trouwens op advies van een psycholoog. Gelukkig is ze nu, na vier jaar, nachtangst vrij!

  7. Lieke van gog- 17-11-2017 om 20:49

    Weet dat als je kind (of jijzelf) echt problematisch slaapt dat je dan hulp kunt krijgen. Laat je verwijzen naar een gespecialiseerd slaapcentrum, zoals bijvoorbeeld Kempenhaeghe. Het voordeel van een gespecialiseerd slaapcentrum is dat er niet alleen de laatste kennis beschikbaar is en gekeken wordt naar het medische vlak, maar ook naar de impact van het slaapprobleem.

  8. Maaike siersema- 17-11-2017 om 21:29

    Ons zoontje, nu 2,5 jaar oud, heeft er last van gehad. Elke nacht rond 4:30 werd hij in paniek “wakker”. We konden hem niet troosten, hij was, zo ver hij dat kon op 1,5 jarige leeftijd, agressief en aanraken en tegen hem praten maakte het alleen maar erger. Waren dan gemiddeld 1,5 uur bezig om hem weer in zijn bed te krijgen. Een vriendin van mij attendeerde ons het fenomeen nacht angst en ondanks dat hij er “te jong” voor was, klopte het helemaal. Wij hebben hem laten liggen als hij een “aanval” had (lag in zijn ledikant dus hij kon geen kant op en zich zelf niet bezeren), hoe moeilijk ook en na 10 minuten werd hij weer stil en sliep weer verder. Helaas is het nog steeds een paniekerige en slechte slaper. Maar we hopen dat het steeds beter gaat naar mate hij ouder wordt 😊.

  9. Mijn zoontje seppe nu 10 jaar heefd het ook al enkele jaren nu hij heefd het voorsl als hij vb int weekend wat langer opblijfd en hij valt in slaap op de bank voor half uurtje ofzo en ik maak hem dan wakker om naar bed te gaan diezelfde nacht heefd hij de nachtangst Roepend wakker worden en huilen en roepen op mama terwijl ik naast hem zit hem aanraken maakt dit inderdaad alleen maar erger en schud hij alle kanten op gelukkig blijfd hij in bed is 1 keer hoorde ik he, wat laat en rende naar zijn kamer ik kon hem nog net tegen houden om van zijn kamer te kopen onze trap is vlakbij de deur dus mag er niet aan denken ik weet nog niet goed hoe ik hem rustig krijg int begin duurde het enkele minuten nu soms een 15 min echt eng vind ik het soms en inderd de volgende ochtend weet hij van niks nu zen kleine broertje van 3 heefd het ook al is 2 keer gehad ook hem kreeg ik niet echt rustig

  10. Mijn dochter had dit in extreme mate. Ze had het soms drie keer per nacht. Echt verschrikkelijk, wat een onmacht. Op een gegeven moment ga je niet eens meer heen, want ze ziet en hoort je toch niet. Uiteindelijk ben ik bij een healer terecht gekomen. Ik geloofde hier zelf niet echt in, maar op den duur wil je alles proberen voor een normale nachtrust. Op woensdagavond zat ik daar en vanaf donderdag was het “over”. Daarna had ze het nog maar eens per maand. Heel bijzonder…

  11. Mijn zoontje, nu 8 jaar, heeft hier ook ladt van. Laatste keer is alweer even geleden gelukkig, heel vervelend om mee te maken. Je kunt niet doordringen tot hem op dat moment.

  12. Truus verbruggen- 18-11-2017 om 21:30

    Ik ken het ook van mijn
    Zoon die word over een paar weken 29 jaar .Had het als kind jaren lang , na een ziekenhuis opname van 3 weken ,door een nekkramp ( meningitis ) ,is het begonnen .Toen was hij 3 maanden oud .Het begon met het licht aanlaten ,in het donker huilde hij .naar mate de tijd verstreek ging het over in angstdromen tot zijn ong 10 de levensjaar .Heb hem altijd rustig en haast niets gezegd opgepakt en mee naar onderen genomen .en na een half uur kon ik merken dat hij pas wakker werd ,hij had altijd de ogen open ,het leek net of hij dwars door je heen keek .en zag mij niet ,was best wel akelig in het begin . Het beste was gewoon rustig blijven word vanzelf weer wakker en dan kon ik hem zo in bed leggen Gr Truus

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.