En toen was alles anders

door Gastblogger

Daar zitten ze dan, niks vermoedend op ons bed. Allebei starend naar hun iPadjes zoals gewoonlijk. De één kijkt filmpjes op YouTube en de ander speelt een spel dat ik nog altijd niet begrijp. Ik haal nog eens flink adem, slik mijn tranen nog een keer weg, recht mijn rug en neem nog even snel door hoe ik dit wil brengen zonder al te veel schade aan te richten. Dat laatste stukje kan gewoon niet, maar dat realiseer ik me later deze ochtend.

Ze kijken elkaar aan en kunnen alleen maar “Nee he…” zeggen. Tranen met tuiten volgen en mijn hart is verpulverd. Je kent dat liedje toch wel van ‘Pinda liep langs spoorwegbaan‘? Nou, zoiets. Verdomme, dit was zoveel erger dan alle worst case scenario’s die ik de revue heb laten passeren. Nadat we onze lieve kwetsbare en gebroken meisjes hebben kunnen kalmeren, start ik mijn pedagogisch verantwoorde speech. Dat onze liefde voor hen het enigste is dat niet zal veranderen, zal hun op dat moment een rotzorg zijn. Hun hele leven wordt op zijn kop gezet en dat is echt niet leuk. “We vinden het zo zielig voor papa, mama!” “Papa is niet zielig en ik ook niet, jullie trouwens ook niet.” Ik vind ze overigens echt super zielig, mijn allesies die zo’n verdriet hebben en zo in onzekerheid zitten, maar ik blijf dapper. “We blijven voorlopig allemaal hier wonen.” Zodra we wat verder zijn in dit helse proces gaan we verdere stappen ondernemen. Ze zijn stil, pakken hun iPads weer en gaan gewoon verder waar ze gebleven zijn. Even kijken we elkaar aan en ik vraag ze of er vragen zijn. “Nee mama, we snappen het.” Oké, ik probeer het los te laten en ze de ruimte te geven. Ik geef ze nog even mee dat ze altijd mogen komen met vragen. Hoe raar ze ook klinken, ik zal altijd proberen antwoord te geven. “Oké, mama.”

Nog geen twee weken later komt Lisa eindelijk… “Mama, het is echt niet zo erg hoor dat jij en papa uit elkaar gaan. Papa blijft gewoon in de buurt en jij gaat niet dood. En je ouders blijven voor altijd je ouders.” Wat een wijsheid denk ik bij mezelf. Ik zeg haar hoe trots ik op haar ben dat ze dit zo wijs zegt. “Dat heb ik een keer op Disney Channel gezien bij een serie, en dacht er meteen aan.” Altijd heb ik Disney Channel vervloekt en haatte het tot op mijn beenmerg, daar waar je de pijn ook voelt als je die vreselijke nagesynchroniseerde troep hoort, maar vanaf nu hou ik van Disney Channel. “Ja ennuh, dit hadden jullie veel eerder moeten doen, is veel beter zo”, zegt Nina even tussen het tanden poetsen door. Ik slik, haal diep adem en recht mijn rug. Geen schade tot nu toe.

 

Gastblogger AnaAna is 34 jaar jong, getrouwd en heeft twee dochters. Ze is van origine Spaans en beschikt dan ook over een flinke portie pit. Mensen om haar heen vinden haar soms irritant perfectionistisch en denken dat ze op z’n minst een vorm van OCD en ADHD heeft. Sinds een jaar schrijft zij met veel humor over de avonturen met haar gezin.

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.