Yes, een beetje ‘me-time’!

door Gastblogger

Vakanties, ik kijk er altijd zo naar uit. Me-time. Geen gehaast ‘s morgens en geen ‘oh-jee-ik-ben-weer-de-gymspullen-vergeten-en-kan-dus-weer-naar-huis-en-terug-momentjes’. Even niet de halve klas uit school mee naar huis om ze daarna te voorzien van crackers en limonade. Gewoon even niks! Maar niks is wat het lijkt, daar ben ik me ondertussen meer dan bewust van. Juist in de vakanties heb ik het drukker dan ooit. Er moet gelogeerd worden, ontbijtjes op bed zijn tegenwoordig ook aan de orde van de dag, en ik rij en fiets me suf om nog even last minute ideeën te verwezenlijken, zoals een ongeplande high tea bijvoorbeeld.

Met het zweet op m’n snor (geen tijd om deze weg te laten halen), mijn haar in een knot (ook geen tijd om hier moeite voor te doen), in mijn poriën gezogen foundation en met afgebladderde nagellak zie ik mezelf staan in de spiegel. Ik lijk af en toe wel zo’n puisterige puber van het animatieteam bij Landal. Hier moet ik echt iets aan gaan doen en serieus ook. Ik besluit om met de meiden te praten en leg ze uit hoe belangrijk het is om ook zelf iets te doen en te ondernemen. “Bedenk zelf een leuke activiteit en voer deze ook zelf uit zonder steeds mijn hulp te vragen.” Ze kijken me nogal vertwijfeld aan, maar ergens zie ik enthousiasme over het feit dat ze zelf even de touwtjes in handen krijgen. Geen idee hoe dit uit gaat pakken, maar ik wacht het geduldig af. Ondertussen kruip ik even lekker achter mijn laptop en begin te tikken als een malle. Ik besef me dat ik dit echt veel te weinig doe de laatste tijd. Ik pak er een theetje in een grote Blond-mok en een lekker koekje bij. Jemig wat een genot dit.

Mijn vingers glijden over het toetsenbord en ik word niet gestoord. Oeh, dat laatste is toch zo prettig, ik heb gewoon even tijd voor mezelf. Dit waren de mooiste 15 minuten van mijn dag, zucht. Want daar is nummer 1 al… :Ma’ham! Het lukt niet, kan je even helpen?” Oké, dat is inderdaad ook lastig, ik kruip met een flinke portie tegenzin achter mijn laptop vandaan en help haar even. “Dank je wel mama, je kan weer verder hoor.” Top, heel fijn en bedankt voor je inzicht.

BAM daar ga ik weer tikkerdetik. Heerlijk, me-time!

‘Ma’ham, kan jij mijn fiets even pakken? Ik kan er niet bij.” “Aaaaaaah mama een beest op mijn kamer, HELLUP!” Het begint me nu een klein beetje te irriteren, ik ben weer aan het laagvliegen en dat bevalt me totaal niet. Dit was niet de afspraak en dat ga ik ze ook even duidelijk maken. Ik roep het zooitje bij elkaar en ik begin met een beetje een boze toon duidelijk te maken dat dit niet de bedoeling was. “Ja, maar mama, het is zo fijn om samen met jou te spelen en leuke dingen te doen. Zonder jou is er niks aan.” Geen idee of dit emotionele chantage is of echt gemeend, ik ga van het laatste uit. Ik klap mijn laptop dicht en kruip weer in de rol van de puisterige entertainer van Landal.

 

Handig: Meer ‘me-time‘ creëren? Check dan hier even de tips van Ira!

 

Gastblogger AnaAna is 34 jaar jong, getrouwd en heeft twee dochters. Ze is van origine Spaans en beschikt dan ook over een flinke portie pit. Mensen om haar heen vinden haar soms irritant perfectionistisch en denken dat ze op z’n minst een vorm van OCD en ADHD heeft. Sinds een jaar schrijft zij met veel humor over de avonturen met haar gezin.

Vertel 't ons 1 reactie

  1. Rienke van Schaick- 17-06-2016 om 10:56

    Erg leuk artikel en heeeeel herkenbaar!

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.