Mijn kind heeft nachtangst

door Maroucha

Dat we een gevoelig meisje op de wereld hadden gezet werd ons al snel duidelijk… Koemelkallergie, reflux, een lichte en moeilijke slaper, heftige reacties op doorkomende tanden, sprongetjes-leed waar je niet omheen kon, een oorontsteking (op onze trouwdag) en om de haverklap verkouden; kortom een hele waslijst voor onze dochter Rebel in slechts één jaar tijd. Dat we met 15 maanden weer iets nieuws aan dit rijtje konden toevoegen, namelijk ‘nachtangst’, hadden we echter niet verwacht en was voor ons nog totaal onbekend in de wereld van het ‘nieuwe ouderschap’.

Google knows best

Nachtangst, ook wel bekend als night terrors. Wij hadden er nog nooit van gehoord, maar het was een overduidelijke ‘score!’ toen we dit na een nachtelijke Google-sessie tegenkwamen. Toen we eindelijk het ‘zelfstandig in slaap vallen’ onder controle hadden met behulp van een slaapcoach – ze had door de koemelkallergie en reflux waarschijnlijk een negatieve slaapassociatie opgebouwd  – en de 9e sprong achter de rug was, begon het zo’n beetje. Rebel viel zonder moeite zelfstandig en vredig in slaap, maar elke avond als wij naar bed gingen begon ze keihard te huilen vanuit haar bedje. Nachtmerries, zei iedereen om ons heen. Dat was normaal bij deze leeftijd, want dan verwerken ze alles wat ze op de dag meegemaakt hebben. Klonk logisch en helemaal passend bij ons extreem nieuwsgierige drukke vrolijke meisje. Die zal dan wel flink wat te verwerken hebben ‘s nachts, dachten we.

Daily smiles, night terrors

Wij probeerden haar dan ook te troosten en te kalmeren als ze begon te huilen, of we boden haar een flesje melk aan, maar niets leek te helpen. Eigenlijk werd ze alleen nog maar agressiever en begon nog harder te gillen, bij alles wat we probeerden. Bij ons in bed leggen of knuffelen op de schommelstoel, het leek alsof ze steeds bozer werd en letterlijk met ons aan het vechten was. Schoppen, slaan, wij waren opeens haar ‘vijand’ en we snapten er helemaal niets meer van! Vaak was het zomaar opeens weer over en viel ze vrij abrupt weer in slaap, maar andere keren zijn we uren druk geweest met filmpjes op YouTube of op de televisie, om haar maar rustig te krijgen. ‘S nachts knikkebollend een telefoon vasthouden of op de bank ernaast zitten, gaat je aardig opbreken, dus ik besloot toch maar te Googlen. Ik zocht op ‘nachtmerries baby’ en kwam na een tijdje surfen op een site terecht waar ik dit schema zag staan:

nachtangst

Ineens viel het kwartje… Dit lijkt wel op ‘Pavor Nocturnus’, beter bekend als ‘nachtangst’. Daarvan konden we praktisch alles afvinken, in tegenstelling tot de symptomen van nachtmerries! Alleen is zij nog geen 2 jaar oud, maar het kan soms ook al bij jongere kinderen voorkomen las ik. Check! Het is bij Rebel inderdaad elke keer aan het begin van de nacht, ze is dan niet te bereiken of te kalmeren en valt meestal wel weer makkelijk in slaap. We konden natuurlijk alleen niet controleren of ze het zich kon herinneren, maar… eigenlijk werd ze altijd vrolijk wakker ‘s ochtends! Ook al was het voor ons dan weer een pittige nacht geweest, met letterlijk een blikje energy drink op m’n nachtkastje, aan Rebel viel er ’s ochtends niets te merken.

Toen ik verder zocht op ‘Pavor Nocturnus’, kwam ik ook filmpjes op YouTube tegen met de titel ‘night terrors’ en ja hoor… Bingo! Dit was precies hoe wij onze dochter aantroffen in haar bedje, volledig overstuur en haar ogen wijd open. “Alsof ze bezeten is”, zeiden wij tegen elkaar. Maar zodra je haar aanraakt of wilt kalmeren, lijkt het alleen maar erger te worden. Het breekt echt je hart, want je voelt je machteloos… De filmpjes waren daardoor confronterend, maar zorgden toch ook voor een opluchting, omdat we nu het gevoel hebben te weten wat er speelt.

Pavor Nocturnus

‘Pavor’ betekent angst en ‘nocturnus’ betekent nacht, in het Engels ook wel night terror genoemd. De precieze oorzaak van nachtangst is niet bekend, maar er wordt gezegd dat waarschijnlijk één deel van de hersenen wakker is, terwijl het andere deel nog slaapt. Het hersendeel dat wakker is stuurt de bewegingen en taal aan, waardoor kindjes wel kunnen roepen, gillen en/of bewegen zonder ‘echt’ wakker te zijn. Het slapende deel is het deel waarmee kindjes horen, voelen en dingen opslaan. Daarom zullen ze je in de meeste gevallen niet opmerken en zich zelfs de hele nachtangst niet kunnen herinneren.

Een nachtangst ontstaat eigenlijk altijd in het eerste deel van de nacht, tijdens de diepe non-REM slaap en komt vaak rond hetzelfde tijdstip voor. Je kindje ligt rustig te slapen en wordt dan  plotseling helemaal overstuur wakker. Vaak zijn de ogen open, gilt of huilt je kindje en kijkt je kindje erg angstig. De nachtangst kan van een paar minuten tot soms een uur duren, maar vaak valt je kindje daarna plotseling met veel gegaap zelf weer in slaap. Wat vooral herkenbaar is voor een nachtangst, is dat je kindje niet reageert op jouw aanrakingen of de dingen die jij zegt. Het lijkt of je kindje recht door je heen kijkt, het reageert niet op jouw troostende woorden en kan zelfs agressief worden bij een aanraking. Eigenlijk maak je het daarmee dus alleen maar erger, hoe onwijs tegenstrijdig dat ook voelt als ouder zijnde. 

Wat kan je als ouder doen bij de nachtangsten van je kind?

Eigenlijk komt het er op neer dat je als ouder weinig kunt doen, als je kindje last heeft van nachtangst. Veel dingen werken averechts en daardoor duurde het soms uren voor we uiteindelijk weer in bed lagen. Inmiddels hebben wij iets gevonden wat werkt!

  • Voortijdig wakker maken 
    Als de nachtangsten elke avond rond hetzelfde tijdstip plaatsvinden, kan het helpen om je kind een kwartiertje tot halfuur voor die tijd wakker te maken. Zo kan een kind weer opnieuw beginnen aan een slaapcyclus, waardoor de overgang naar de diepe slaap meestal zonder problemen verloopt. Oudere kinderen zou je even kunnen laten plassen of een slokje water laten drinken, wij geven Rebel een klein beetje melk in een flesje omdat ze nog wat jonger is. Vaak wordt ze dan een klein beetje wakker en drinkt ze haar flesje met haar ogen dicht. Wij kunnen dan rustig de kamer uit lopen. Vervolgens valt ze weer opnieuw in slaap en slaapt de hele nacht door, wat een verademing! 🙂
  • Bij je kindje blijven
    Mocht je kindje toch last hebben van nachtangst (bij ons begint het wel eens nét 5 minuten vóór ik haar wakker wilde gaan maken) is het enige advies: blijf bij je kindje. Wij gaan dan vaak op een kussentje voor haar bedje zitten. Probeer je kindje niet aan te raken of uit bed te tillen, ook al lijkt het soms of ze met hun uitgestrekte armpjes écht wat van jou willen. Maar niets blijkt minder waar, ik ben er zelf ook een paar keer ‘ingestonken’ – want hey, ik ben haar moeder en ze heeft mij nu overduidelijk nodig, toch? – met als gevolg een nóg bozer kind op m’n arm en volledig overstuur. Zorg dus dat je in stilte in de kamer aanwezig bent en je kindje in de gaten kan houden, zodat het zichzelf niet kan bezeren. Helemaal als je kindje al wat ouder is en zelfstandig uit bed kan, is het belangrijk om te zorgen voor veiligheid, denk aan deuren op slot doen, traphekjes sluiten en geen zware of scherpe voorwerpen binnen handbereik. Wacht vervolgens – hoe moeilijk ook – tot de nachtangst over is en je kindje vanzelf weer in slaap valt.

Gaat nachtangst ooit nog over?

Wij lazen overal dat je de cyclus van nachtangst zou kunnen doorbreken door je kindje zo’n 10 avonden achter elkaar voortijdig wakker te maken. Dit heeft tot op heden bij ons nog niet dat effect gehad. Zodra wij haar een keer niet wakker maken na ongeveer 2 uur slapen (dat geldt voor Rebel, maar het tijdstip kan bij ieder kind anders zijn) krijgt zij alsnog een ‘aanval’. Wij blijven dit dus gewoon voortzetten, want zo zijn de nachten voor ons een stuk rustiger en slaapt Rebel ook veel beter. Men zegt dat nachtangst vanzelf kan verdwijnen, wanneer de hersenen verder rijpen en er een goed slaappatroon wordt ontwikkeld. Wij wachten rustig af en proberen haar zo goed mogelijk hierin te ondersteunen, meer kun je als ouder helaas niet doen! 

Heeft jouw kind ook last van nachtangst en heb jij nog handige tips voor andere moeders? Wij zijn benieuwd, laat het ons weten in de comments!

Misschien vind je deze blogs ook leuk om te lezen:

Beeld: Little Label

Vertel 't ons 1 reactie

  1. Onze zoon heeft dit ook. Hij is inmiddels 3,5 jaar. Herkenbaar zijn de koemelkallergie, (verborgen) reflux en hij had volgens de artsen een trauma van de bevalling. In zijn eerste levensjaar werd hij gemiddeld 12x per nacht zo wakker en in het tweede jaar 7/8x. Geen enkele arts kon ons helpen en alle adviezen die ze gaven hielpen niet. Tot we na 1,5 jaar bij een slaapkliniek kwamen, concludeerden zij gelijk dat hij last had van night terrors en nachtmerries. Volgens hen kon dit getriggerd worden door een trauma en is het vaak genetisch bepaald. Het advies: zoveel mogelijk nabijheid geven, naast hem gaan liggen zodat je zo snel mogelijk erbij bent, zodat je kan ingrijpen voordat hij gaat gillen. Hij sliep vanaf die tijd in ons bed, en ongeveer 50% van de night terrors konden we hiermee opvangen. Ook blijft ons zoontje astma te hebben, wat de night terrors qua hoeveelheid versterkt. Vanaf 2 jaar kon hij medicatie voor de night terrors krijgen, een middel dat ze gebruiken voor mensen met allergieën, alleen zij worden er erg slaperig van. Hij krijgt deze medicatie in een milde vorm en pufjes voor zijn astma. Sinds die tijd slaapt hij rustig in de nacht. Als we deze medicatie afbouwen zijn de terrors direct weer terug. Tegen ons is gezegd dat ze er vaak in de peuterjaren overheen groeien… dus daar hopen wij op!

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.