Help, ik heb een moeilijke eter!

door Gastblogger

Begin met een vriendin of op het schoolplein eens over ‘eten’ en ‘je kinderen’ en je kunt er een boek mee vullen. Het varieert van “mijn kind eet alles”  en “als ik het op die manier maak dan eten ze het wel”, tot “die van mij is 16 en eet nog steeds geen groente”. Aaargh, lekker hoopgevend als je een moeilijke eter thuis hebt! Een klein relaas van mij over de struggles van onze kinderen met eten en mijn geheime recept: pasta di mama.

Moeilijke eter weigert stukjes

Helaas had ik de pech dat onze oudste (inmiddels 14 jaar) al sinds de tijd dat hij nog aan de Olvarit potjes was, behoorlijk wat eten weigert. Ik ging daardoor direct in de weer met eigengemaakt verse groenteprakjes, maar ook dit zorgde niet voor het gewenste resultaat… Regelmatig zag ik andere kinderen heerlijk smikkelen van potjes en prakjes, maar die van ons had er geen trek in (wel specifieke voorkeur) of at minimaal. Het is niet voor niets dat over eetgedrag van kinderen boeken vol zijn geschreven!

Ik vergeet nooit dat ik bij het consultatiebureau zat en het onderwerp ‘eten’ met de desbetreffende consulente besprak en aangaf dat ik er toch wel een beetje mee zat dat ons kind niet alles at. Toen ik aangaf dat ik groente niet echt naar binnen kreeg bij hem, of beperkt, maar dat augurken (moet genetisch zijn overgedragen want ik ben er gek op) wel tot de lijst ‘oké’  behoorde, werd er gezegd dat onder andere augurken heel goed zijn voor de ijzeropname. Een augurkje was dus prima als het met andere groenten niet lukte!

Gelukkig was het niet alleen drama en sommige maaltijden vond onze oudste zelfs lekker; zo werd er ook spaghettisaus gegeten met stukjes groente erin. Toen hij echter ouder werd, waren stukjes in het eten ineens ‘not done’ en hielp niets om de saus naar binnen te krijgen. Na een eindeloos lange strijd – “daar komt het vliegtuigje aan”, gezichtjes maken op het bord, kindlief langer aan tafel laten zitten, een klokje zetten en dan het bordje weghalen, een beloningssysteem – gaven we het op. En onze jongste had inmiddels het eetgedrag gekopieerd en weigerde ook stukjes in de saus.

Eten is geen straf

Wat te doen als je een moeilijke eter hebt? Één ding hebben mijn man en ik op een bepaald moment afgesproken: eten mag geen straf worden. Gelukkig lagen we daarmee op één lijn. Dus niet verplicht laten proeven en ze daardoor bijvoorbeeld kokhalzend aan tafel laten zitten. Mijn man heeft altijd gekscherend gezegd dat hij is groot geworden door ‘appelmoes, frikadellen en vla’ en dat het bij hem ook goed is gekomen. Hij lust inmiddels zo goed als alles. Ik zou overigens mijn schoonmoeder tekort doen door de indruk te wekken dat ze alleen de appelmoes, frikadellen en vla aanbood. Mijn oudste heeft zijn smaak van geen vreemde! Komische noot: mijn man zei als kind altijd tegen zijn moeder: “Mam, iedere zeven jaar verandert je smaak, dus ik ga steeds meer lusten!”. Ik hou dus ook hoop.

Ook besloot ik nog iets relaxter met eten van de kinderen om te gaan. Want hoe harder ik het probeerde, des te minder er lukte. Recentelijk hoorde ik nog: “Mam, die vieze groentefriet voor in de oven hoef je echt niet meer te halen hoor.”

Pasta di mama

Toen ik een keer in een artikel las dat zelfs Leontien Borsato de spaghettisaus vol groente met de staafmixer te lijf ging, dacht ik: ‘Da’s mooi! Als zelfs de vrouw van een Italiaan (die vast veel waarde hecht aan goed eten) de saus met een staafmixer mag bewerken, wat weerhoudt mij er dan van dat te doen?’ Dus vanaf dat moment gaan nog steeds de courgette, champignons, ui, knoflook, kruiden, verse tomaten en gehakt in de saus, maar gaat aan het eind de staafmixer er even doorheen. Met als resultaat een heerlijke spaghettisaus zonder stukjes(!) waarvan al tijden heerlijk wordt gesmikkeld, zelfs door de meest moeilijke eter. En niet alleen onze kinderen, maar ook kinderen van vrienden en familie zeggen regelmatig: “Wat heb jij een lekkere spaghettisaus!” of “Híer zitten geen stukjes in, mam.”

Dat we allemaal zo graag willen dat onze kinderen goed eten, komt denk ik voort uit het feit dat we willen dat ze voldoende vitamines en vezels binnenkrijgen. Je wilt immers het beste voor je kind. Tot dusver groeien onze kinderen prima en voldoen ze aan de curves van de groeischema’s, dus ik hou dat altijd in mijn achterhoofd. De ene keer iets meer groente of fruit, ik lig er niet wakker van. Ze krijgen de nodige vitamines binnen en zowaar beginnen ze steeds meer te proeven! Groente is nog steeds niet favoriet, maar ach.. dan maak ik er toch een stamppot van. Dat eten ze het wel. We zijn dus goed op weg. En met mij vele andere moeders.. Uiteindelijk komt het allemaal goed!

 

Meer lezen? Hier vind je nog tips voor papa’s en mama’s met een moeilijke eter.

 

IraIra Buijtenhuijs – 44 jaar – is al 27  jaar samen gelukkig met man Mike. Samen hebben zij en zoon en een dochter, Lars van 13 en Eva van 10. Ira werkt als HR Adviseur bij kleertjes.com en weet als geen ander hoe kostbaar vrije tijd is. Genieten doet ze door regelmatig met een vriendin iets gezelligs te plannen. Ze loopt daarnaast twee keer per week hard en vindt het leuk om haar huis mooi te stylen. Ira houdt ervan om lekker te koken voor vrienden of samen te borrelen. Daarbij zijn vakanties met het gezin heilig!

 

 

 

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.