Tot over mijn oren verliefd

door Gastblogger

Als alleenstaande moeder krijg ik geregeld de vraag of ik al aan het daten ben. Iets waar ik totaal niet mee bezig ben en voorlopig ook niet mee bezig wil zijn. “Ik ben er nog niet aan toe”, zeg ik dan heel voorzichtig. “Ik heb het ook gewoon veel te druk voor die onzin.” “Ik heb helemaal geen tijd om op jacht te gaan”, voeg ik er verontschuldigend aan toe. Met opgetrokken wenkbrauwen zie ik ze vol verbazing naar mij kijken en ik kan ze horen denken: ‘Yeah right, Ana!’

Niet belangrijk wat een ander denkt of vind, maar toch vind ik het niet helemaal leuk als men mij niet op mijn woord geloofd. Daar waar andere volop aan het daten zijn en zich op alle mogelijke datingsite inschrijven, zit ik nog net niet achter de geraniumpjes. Het idee om opnieuw te moeten beginnen met een totaal onbekende, ik krijg er de kriebels van en not in a sexy kind of way. Gewoon even niet, vind het prima zo met mijn twee kanjers van meiden. Maar ook zij vinden het de hoogste tijd en als ze een leuke vent zien (lees: belachelijk-knap-en-gaat-mij-nooit-zien- staan-vent) roepen ze luidkeels of dat geen goed materiaal is voor mij. Met blozende wangen wimpel ik de vraag af met het zoete antwoord dat ik al verliefd ben op twee geweldige meiden, die mijn leven zoveel kleur en liefde geven. Lisa rolt dan met haar ogen en Nina zucht teleurgesteld. Stiekem moet ik er wel om lachen en vind ik ze superaandoenlijk.

Maar.. op een mooie vrijdagavond zie ik hem: de man van mijn dromen. Ik ben opslag verliefd. Tot over mijn oren. De meest prachtige heldere blauwe ogen, perfect vol donker haar, geweldige sexy tatoeages en zijn kledingkeuze is waanzinnig goed. Zou hij hetzelfde denken over mij? Zal hij mij net zo fantastisch vinden als ik hem? God wat is hij leuk. Dit is hem, ik weet het zeker.

We zaten zojuist gezellig wat te drinken. Lisa, Nina en ik. Ik haast me om nog even een chipje voor ons drieën te halen, maar mijn blik blijft op hem gericht. Even lijkt het alsof hij mij recht in mijn bolle oogjes aankijkt. Ik ga vlug zitten en grinnik als een verlegen schoolmeisje. Al snel wordt mijn verliefde gegiechel door mijn twee bodyguards opgepikt en komt de vraag waarom ik zo raar en suf zit te doen. “Meiden, ik ben verliefd.” Ze rechtten hun ruggetjes en zetten zowaar hun chips weg. “Wie dan, mama?” Ze hangen aan mijn lippen.

Weer kijk ik hem aan. De man die een prima kans maakt om mij en mijn meiden ultiem gelukkig te maken. Met knipperende wimpers verklaar ik: “Op hem. Ik weet het zeker meiden dit is hem gewoon, kijk hoe knap en hoe lief en gevoelig hij is. We gaan superleuke avonturen beleven met hem en gaan waanzinnig veel leuke mensen ontmoeten, let maar op.” Ze schieten beiden in de lach en niet zomaar lachen, nee schuddebuikend en met de tranen over hun wangen. Alsof ze de mop van de eeuw hebben gehoord. Zij die de meest onbereikbare mannen voor mij selecteren, zij die mij veel te hoog inzetten, uitgerekend zij lachen mij nu uit.

“Meiden, ik meen het,” voeg ik er voorzichtig aan toe. “Mama, wij ook! Effe serieus je hebt het over Waylon. Doe even normaal wil je!” Alsof je de net gekregen ballon van een kind laat knappen. Ik zak onderuit, trek mijn dekentje iets verder over me heen en kijk The Voice teleurgesteld af. Ik wist dat deze droom dus nooit uit zou komen. Vaarwel knappe, lieve, romantische Waylon.

 

Gastblogger AnaAna is 35 jaar jong en heeft twee dochters. Ze is van origine Spaans en beschikt dan ook over een flinke portie pit. Mensen om haar heen vinden haar soms irritant perfectionistisch en denken dat ze op z’n minst een vorm van OCD en ADHD heeft. Sinds een jaar schrijft zij met veel humor over de avonturen met haar kinderen.

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.