Verslaafd aan Netflix

door Gastblogger

Mijn liefde voor het kijken van series begon al vroeg in mijn jeugd. Elke dag keek ik, soms verplicht, mee naar As The World Turns. Oké, het is misschien niet de allerbeste soap, maar dit is hoe het begon. Ook al was ik jong en snapte ik er soms geen bitterbal van, ik keek trouw mee en vond het nog spannend ook. Wat op mij de meeste indruk maakte, waren de reacties van mijn moeder en tante. Hun gezichtsuitdrukkingen en hun “Oh nee toch, is zij haar zus?”, vond ik nog het meest interessant.

Al snel volgden Goede Tijden Slechte Tijden en The Bold and the Beautiful. Ook geen toppers, maar je moet wat. Godzijdank hebben we tegenwoordig Netflix en HBO. Werkelijk, na antibiotica en foundation de beste uitvinding ever voor mij. Het gevolg: ik ben Netflix-verslaafd. Als er een praatgroep bestaat voor Netflix-patiënten, dan zou ik erheen moeten om van deze verslaving af te kunnen komen. Helaas ben ik ondertussen door alle series heen en kan ik serieus balen dat ik even niks meer te kijken heb. Bovendien is geduld nou niet bepaald mijn grootste kwaliteit.

Vanmorgen. Ik ben bezig met mijn make-up ritueel als ik plotseling iets opmerkelijks hoor. Een dialoogje tussen de kinderen: “Oké, ik ben moeder, jij bent grote zus en jij bent de tante. We waren bij de dokter en toen kwam jij binnen en vroeg wat er was, en toen zei de dokter dat ik doodging. En toen gingen we naar huis en was ik heel verdrietig en wilde alleen maar bij je zijn en toen ik huilde viel er een traan op jou. En grote zus zei: “Hé, ze verandert..wat vreemd!” en toen werd je een zeemeermin en ging je niet meer dood. En toen zei grote zus dat zeemeermin zijn haar grote geheim was. En toen ging ik ook met water spelen en toen werd ik ook een zeemeermin…”

Deze dialoog is als een serie, ik zit er middenin! De toon waarop mijn kind dit verhaal brengt, is waanzinnig meeslepend. Bij ieder laatste woord hoor ik een bepaalde melodie. Dat is dus eigenlijk voor elke “en toen”, want van een laatste woord is niet echt sprake. Ik stop even met mijn eyeliner en ga op de trap zitten, het wordt nu behoorlijk spannend. Daar zit ik dan met een spiegeltje in m’n hand en m’n eyeliner in mijn andere te wachten op een waanzinnig slot, een einde waar ik dolgelukkig van zou worden. Iets dat mijn verslaving een beetje sust. En net op het moment dat ik mijn adem inhoudt en vol verwachting het spannende einde tegemoet ga, blijft het tien seconden stil en hoor ik Lisa zeggen: “Kom jongens, we gaan buiten spelen.”

NEEEEE dit menen ze niet! Ik ren de trap af, roep ze binnen en vraag ze om alsjeblieft te vertellen hoe het afloopt. Ze kijken me verward aan en vragen me geïrriteerd waar ik het in godsnaam over heb. Even twijfel ik of ik het mij heb ingebeeld, maar dat was het zeker niet. Eerlijk is eerlijk, mijn serieverslaving begint gekke vormen aan te nemen. De kinderen lopen weer terug naar buiten, kijken elkaar aan halen hun schouders op. Ik moet het dus gewoon doen met een open einde en laat ik daar nou een pesthekel aan hebben…

Ben jij ook ontzettend serie-verslaafd en heb je nog een goeie tip? Laat een comment achter!

 

Gastblogger AnaAna is 34 jaar jong en heeft twee dochters. Ze is van origine Spaans en beschikt dan ook over een flinke portie pit. Mensen om haar heen vinden haar soms irritant perfectionistisch en denken dat ze op z’n minst een vorm van OCD en ADHD heeft. Sinds een jaar schrijft zij met veel humor over de avonturen met haar kinderen.

 

Geplaatst in: Lifestyle
Deel dit artikel

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.