Want jij bent ik en ik ben jij

door Gastblogger

De ene schok nog niet verwerkt, of de ander dient zich alweer aan. 28 december, op mijn schoonmoeder haar verjaardag doe ik een zwangerschapstest. Nadat ik drie welgetelde druppels op het teststaafje heb gepiest, zie ik ze verschijnen: twee rode streepjes in het venstertje. Mijn hart heeft nog nooit zo snel geklopt en mijn lichaamstemperatuur stijgt naar het kookpunt: Ik ben zwanger. OMG, wat nu?

De meiden zijn beneden en zitten te knutselen aan tafel. Ik probeer met tranen in mijn ogen Rody te bereiken, die uitgerekend nu in meeting zit. Verdomme, neem nou op! Ik vlucht naar buiten en steek een sigaretje op. Oh kak, dat mag natuurlijk niet meer. Rody belt terug. Ik zeg: “Moppie, we hebben een megagroot probleem! We zijn zwanger.” “Oké uhm, tsja shit. Wat doen we, schat?” “Nou, jij komt NU naar huis en we praten vanavond verder. Eerst maar even uiteten met je ouders.” Normaal doen zit er voor ons dus even niet meer in.

We zaten op een wolkje van geluk met naderende onweersbuien. Het drong totaal niet door wat dit allemaal ging inhouden. We waren gewoon verbaasd en blij! De volgende ochtend hebben we het de kids verteld, want die roken onheil. Zo blij als dat zij reageerden, heb ik nog nooit in mijn hele leven gezien. We hebben meteen een filmpje gemaakt met het heugelijke nieuws. Het nieuws dat nog altijd niet geheel tot mij was doorgedrongen. Familie en naaste vrienden reageerden net zo verbaasd, maar erg lief en leuk.

Bij de verloskundige hebben we onze aanstaande dondersteen bewonderd (niets meer dan een stip, maar wel ONZE stip). Nadat we de zolder aan het bekijken waren en ik vreselijk moe en misselijk mijn pijn probeerde weg te denken, bekroop me een vreselijke angst. Hoe ga ik dit in hemelsnaam doen, dat kan ik toch niet meer. Mijn lijf die mij constant in de steek laat, moet nu een kindje dragen, baren en grootbrengen? Omdat we deze angst niet los konden laten, overwogen we om het weg te laten halen. Maar al snel realiseerden wij ons dat dit tegen elke vezel in ons lichaam ging. Dit plan was gewoon geen plan. We zouden deze zwangerschap gewoon uitzingen en we zouden het wel zien.

Heeft STIP ons gehoord? Heeft STIP ons vreselijke plan gehoord?? Want nu is STIPJE er niet meer en zijn wij intens verdrietig. Zeven weken precies heb ik jou in mijn buik gehad. Dat zijn er 34 te weinig en dat doet pijn. Je hartje heeft maar even geklopt en míjn hart heb jij nooit mogen horen. Je armpjes en beentjes waren niets meer dan stompjes, maar wel jouw stompjes.

Lief kleintje, je zult altijd een plekje in ons hart hebben, want we hielden al zoveel van jou. Ik hoor bij jou, jij hoort bij mij… Want jij bent ik en ik ben jij. En dat is voor altijd. We blijven samen ik laat je nooit alleen. Ik draag je in mijn hart dichtbij! Slaap zacht engeltje.

 

Gastblogger AnaAna is 34 jaar jong, getrouwd en heeft twee dochters. Ze is van origine Spaans en beschikt dan ook over een flinke portie pit. Mensen om haar heen vinden haar soms irritant perfectionistisch en denken dat ze op z’n minst een vorm van OCD en ADHD heeft. Sinds een jaar schrijft zij met veel humor over de avonturen met haar gezin.

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.