Wel de wens, maar geen kind

door Gastblogger

Een jaar of 27, dan zou ik mama worden bedacht ik me altijd. Nét als mijn eigen moeder. Ik kon niet wachten. Had ook een vrij onrealistisch idee van relaties en hoewel ik in mijn omgeving rond mijn 25e iedereen samen huizen zag kopen en zag settelen, kreeg ik zelf pas rond mijn 27e voor het eerst weer een serieuze relatie sinds jaren. Een relatie die niet over rozen ging, dus dat kind – dat volgens mijn nieuwe ideaal er dan rond mijn 30e moest komen – dat kwam er niet. Sterker nog, we gingen uit elkaar op mijn 30e.

En toen stond ik er weer alleen voor. Terwijl om mij heen al mijn vriendinnen en ‘vriendinnen ván’ massaal van schattige baby’s bevielen. Wat een slap in the face. Had ik dan zulke onverantwoordelijke keuzes gemaakt om mij nu op deze plek te bevinden? Waar ik op mijn 27e een beetje teleurgesteld was dat mijn wens (huisje-boompje-beestje) niet was uitgekomen, brak er nu vol-le-di-ge paniek uit. Ik wilde een kind. NÚ! Je zult misschien denken: ‘Vrouw, wat maak je je druk? Je bent pas begin 30… You’ve got plenty of time!’ Maar hé, de Halina’s van deze wereld en andere boze teleurgestelde vrouwen doemen eerder als een angstscenario op, dan een mogelijke roze wolk.

Het eerste half jaar na mijn relatiebreuk kon ik amper een baby vasthouden of een zwangere vrouw bekijken. Te pijnlijk. Het voelde zo alsof het niet voor mij bestemd was. De grap is eigenlijk dat ik niet eens weet óf ik überhaupt wel kinderen kan krijgen. Ik heb me ook altijd gerealiseerd dat het niet voor iedereen is weggelegd. Ik zag mensen om me heen bij wie het simpelweg echt niet lukt, mensen die een IVF traject ingingen, ik zag mensen bij wie er een kindje doodgeboren werd… Reality check.

Maar dat loslatende, de angst dat het niet lukt om een geschikte partner te vinden is oprecht. Ik durf het niet aan om in mijn eentje eraan te beginnen, want ik zie ook hoe zwaar mijn lieve vriendinnen het hebben door slapeloze nachten en nieuwe zorgen. Om mij heen zie ik het heel soms; een andere vrouw die ook die angst kent en het durft uit te spreken. Want het is behoorlijk ongemakkelijk als je nog heel erg single bent en ook een date spoiler kan ik je vertellen.

Vanzelfsprekend krabbelde ik na dat eerste half jaar de ‘ik ben 30 en ik moét nu een baby’-put weer uit. Met frisse moed denk ik nu vaak: ‘die relatie die komt vast wel weer een keertje.’ Het belangrijkste wat ik heb geleerd is om in het nu te leven en plezier te hebben. Ik heb mijn handen vrij, ik ga dansen en erop uit, ik maak de mooiste reizen (in mijn eentje), mijn vrienden houden van me en ik houd zielsveel van hen én alle nieuwe baby’s. Ik ben hun gekke tante. En het enige wat ik kan doen is vertrouwen houden in het idee dat het allemaal wel goed komt.

Maar heel soms lukt dat me even niet. Dan zou ik het liefst heel hard willen huilen om de angst dat het me echt niet lukt en dat een kindje van mezelf er nooit komt.

 

Anoniem

Vertel 't ons 4 reacties

  1. Herkenbaar. Behalve dat ik al in het KID traject zat. Maar op mijn 39e mocht ik dan toch moeder worden en heb ik een lieve man aan mijn zijde

  2. Waarom laat je geen eicellen invriezen? Dat haalt de druk wat van de ketel en laat jeniet zo panikeren over je vorderende leeftijd.

  3. Misschien rare vraag maar hoe oud ben je nu? De 50 al gepasseerd? Tegenwoordig is veel mogelijk en daar zijn wij een goed voorbeeld van. Mijn man 32 en ik 45 hebben een gezonde dochter van 3 jaar. IVF en gewoon in Nederland en t ziekenfonds vergoed tegenwoordig tot 50 jaar. Denk na wat je wilt, wil je zo graag een kind? Zoek een donor en wordt zwanger. Maak dan plaats in je leven voor je kind,….. Succes het komt wel goed

  4. Kusje

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.