Ziek kind

door Gastblogger

“Mama, ik heb pijn in mijn buik.” Zoon 2 ligt een beetje in elkaar gevouwen in het hoekje van de bank. Ik zie dat zijn bolle wangetjes gloeien en zijn eten staat onaangeroerd op het kleine tafeltje naast hem. En vooral dat laatste verontrust me, want zoon 2 heeft altijd een gezonde eetlust. Ik haal de thermometer erbij en meet. En schrik. 39,3 graden! Hij heeft forse koorts.

Een kwartiertje later help ik hem naar de wc, want hij trilt op zijn voetjes. En jammert bij het plassen. En dan is één en één twee, en bel ik direct naar de huisartsenpost of ik urine mag langsbrengen op deze zondag. Maar de doktersassistente wil dat hij gezien wordt door een arts en rond zes uur ’s avonds vertrekken we met elkaar naar de huisartsenpost. Zoon 2 is zo warm als een gloeilamp. Zijn temperatuur nadert nu de 40 graden. Ik hou hem op schoot en met zijn hoofd leunt hij tegen de mijne. Met vlagen valt hij in slaap. Ik fluister lieve woordjes om hem gerust te stellen en om mijn inwendige zenuwen te bedwingen.

Mijn gedachten gaan vijf jaar terug in de tijd. Hoe ik dit kind bijna verloor bij de bevalling toen mijn placenta scheurde, na al een dramatische zwangerschap vol bloedverlies. En hoe ik hem blauw in zijn bedje vond toen hij zeven weken oud was. Hoe ik 112 belde en niet kon stoppen met roepen dat ‘ie bij me moest blijven. Dat ik hem niet wilde verliezen. Zijn mond probeerde te reinigen en tussen zijn schouderbladen bleef kloppen om iets uit dat kleine lijfje te krijgen. Hoe ik de 112-centralist sommeerde tegen me te blijven praten omdat ik zo bang was dit kind alsnog te verliezen en manlief net een keer niet thuis was. Hoe ik trillend op mijn benen dat mannetje overgaf aan de ambulancebroeders. Die trouwens binnen drie minuten ter plaatse waren. En hun werk geweldig deden, zodat hij snel bijkwam terwijl ze de melk uit zijn longen zogen. De ziekenhuisopname, controles dat eerste jaar bij de kinderarts en de nachten dat ik opbleef om te controleren of hij wel ademde. En dat deed hij… Gelukkig!

En nu zitten we weer in dat ziekenhuis. Nare herinneringen hier. We zijn inmiddels tweeënhalf uur verder en de kinderarts van dienst is razend druk. Na drie uur krijgen we dan eindelijk de uitslag: een forse blaasontsteking. Medicijnen halen en alweer wachten in de apotheek. Om 22.30 uur stappen we gesloopt ons huis weer binnen met een zwak en zwaar ziek kind. Tegen al onze principes in slaapt hij vannacht wel bij ons in bed. Terwijl ik hem toefluister hoeveel ik van hem houd, slaapt hij als een roos in. Ons geliefde kind met meerdere levens.

 

 
TamaraTamara is 37 jaar,  getrouwd en moeder van twee zonen van 5 en 9 jaar. Ze heeft gewerkt in diverse functies in het basisonderwijs en is na de geboorte van haar oudste zoon gastouder geworden van kindjes in de leeftijd van 0 tot 4 jaar.

Geplaatst in: Mama's
Deel dit artikel

Vertel 't ons 1 reactie

  1. Florien Jansen- 28-03-2016 om 14:28

    En dan is het eindelijk prachtig weer buiten en wil je met de mannen op stap…. ziek kind. Ach bedenk je maar dat ik vroeger altijd ziek was rond Pasen, Pinksteren, Kerst. Die arme ouders van mij… Beterschap en heerlijk dat hij het nu even toelaat dat je uitgebreid met hem knuffelt. Daar denk je later nog veel aan terug.

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.