Kan iemand de vraag ‘is het een tweeling’ verbieden?!

door Gastblogger

Inmiddels staat de teller bijna op 30 weken en je kunt er op dit moment niet meer omheen: ik ben zwanger. Gelukkig gaat alles goed en heb ik over het algemeen niet heel veel last van zwangerschapskwaaltjes. Ik mag dus echt niet klagen en doe dat – denk ik – ook niet echt. Nou ja, behalve misschien over het kwaaltje waar geen app je voor waarschuwt: andere mensen… Dus bij deze een aantal van mijn zwangerschapsfrustraties.

Weet je zeker dat het geen tweeling is?

Deze vraag zou verboden moeten worden. Vanaf dat het bekend was dat ik zwanger ben begon het gedonder. De vraagsteller laat jou als zwangere eigenlijk weten dat hij of zij je te dik vindt. Mijn reactie tot nu toe is vooral: ‘Ja, dat weet ik zeker’. Maar het liefst zou ik reageren met ‘DUS je vindt me dik?!’. Wie weet bij de volgende ongelukkige vraagsteller. De tegenhanger van deze fijne vraag is:

‘Oh? Al 5 maanden?! – niets van te zien’. Alsof er juist weer niets aan je te zien is, terwijl je zelf je spiegelbeeld langzaam maar zeker in dat van een walrus ziet veranderen. Je hoort het al: zowel de zwangere vrouw als de vraagsteller kunnen het eigenlijk nooit goed doen. Zeg gewoon: wat zie je er mooi/goed/stralend uit. Bij deze: alvast bedankt.

Toen IK zwanger was…

Nog zo iets wat je blijkbaar aantrekt met je bolle buik: ervaringsverhalen. Begrijp me niet verkeerd: ik vraag mijn vriendinnen het hemd van het lijf over dingen die ik wil weten. Maar dat is gevraagd advies. Dit gaat meer over de ongevraagde ongein die je naar je hoofd geslingerd krijgt. Een rijtje met de start van mijn lievelingsverhalen:

  • Hoeveel ben je al aangekomen? Ik kwam mijn hele zwangerschap maar 9 kilo aan… –> Fijn voor je, ik niet.
  • Toen ik beviel van [naam kind] begonnen de weeën om …, toen gebeurde dit en toen dit en uiteindelijk scheurde ik he-le-maal uit (of een andere vorm van de bevallingsnachtmerrie)
  • Geniet er nog maar van, want als ze er eenmaal zijn dan begint #thehorror –> Lekker opbeurend, bedankt.

Alle apps en magazines geven aan dat elke zwangerschap anders is en dat je je dus vooral niet moet laten leiden door wat anderen je vertellen. Maar als jij zelf al 15 kg aan bent gekomen, hoef ik niet te horen dat jij maar 8 kilo aankwam (en het ook gelijk weer kwijt was…) of hoe jouw horrorbevalling – dat hele aspect is al spannend genoeg. Mijn idee voor de volgende zwangere vriendin: advies geven als ze het vraagt, in alle andere gevallen: op mijn tong bijten en vooral NIET gaan vergelijken.

Je hebt zeker last van je hormonen?!

Ik beken: ik heb goed last van mijn zwangerschapshormonen. En mijn Lief misschien nog wel meer. Maar wat scheelt: ik WEET het. Sorry voor de onredelijkheid, de boosheid die nergens op slaat en de tranen die op zijn zachtst gezegd rijkelijk vloeien. Maar zoals gezegd: ik WEET er van. Ik merk het. Dus als je als ik gewoon niet naar je zin reageer, roep dan niets over zwangerschapshormonen. Ook de opmerking ‘Oh, maar je bent zwanger’ of nog erger ‘Oh, maar ZIJ is zwanger’ doet het niet goed. Tip: wil je zo min mogelijk last hebben van de hormonen van een zwangere vrouw? Begin er dan niet over…

Zo. Dat lucht op. Herken je mijn frustraties en welke heb of had jij tijdens je zwangerschap? Let me know in the comments – dat hoort bij gevraagd advies 😉

Vond je deze blog leuk? Misschien vind je dit dan ook leuk:

Geplaatst in: Mama's
Deel dit artikel

Vertel 't ons 2 reacties

  1. Dat wildvreemden aan je buik gaan zitten! Of als je zwanger bent van de 2e en een zoon hebt: ” Hopelijk wordt het nu een meisje.”

  2. Mensen er ook maar vanuit gaan dat je weet wat het geslacht is en je raar/ vol ongeloof aan kijken, omdat je echt niet weet wat het geslacht van baby nr 3 is.
    Ook het steeds herhalen van een oooohhh wat heb je een dikke buik…pffff.

Reageer

Jouw e-mail wordt niet zichtbaar gemaakt op de website,
velden met een * zijn verplicht.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.